Furia

Meer over het boek

Poczuła nagły chłód przenikający jej ciało, takie uderzenia są jakby żyło własnym życiem; fala krwi popłynęła do kończyn. Jan, wykorzystując dwóch trzymających ją mężczyzn jako podpory, podniosła się i wyrzuciła do przodu obie nogi. Obcas prawego kowbojskiego buta uderzył niskiego mężczyznę w usta, wybijając mu w podniebienie. Nie zdołał nawet krzyknąć, kiedy kopniak cisnął go daleko. Pozostali zakleli rozwścieczeni. Jeden z nich zdołał uwolnić ramię i zamachnął się, próbując uderzyć ją w głowę. Uchyliła się przed ciosem, padając na zaśnieżoną ścieżkę i pociągając za sobą napastników. Schwyciła ich szczupłe szyje i uściskała, jak z charkotem walczyli o oddech. Wyciskała z nich życie. Trzymając obydwu w górze, uświadomiła sobie, że się uśmiecha, zadowolona z własnej siły, ze swojego odwetu.