De vrucht van de oude dag

Meer over het boek

Clara had gezegd dat ze zomaar wat zou lopen, maar haar afwezigheid duurt inmiddels al uren. Een wandeling naar de heide en terug zou normaal gesproken een uur kosten, maar nu lijkt het alsof er een doel aan de tocht verbonden moet zijn. Frits, haar man, vraagt zich af wat haar doel is en welk plezier ze beleeft aan deze lange afwezigheid, vooral omdat het duidelijk is dat dit plezier niet met hem gedeeld wordt. Wat hem stoort, is haar inconsequentie; ze heeft in zijn hoofd een verwachtingspatroon gecreëerd dat nu verstoord wordt. Had ze hem maar gewaarschuwd dat ze langer wegbleef, dan had hij zich geen zorgen hoeven maken. Maar haar belofte om slechts even weg te blijven voelt voor hem als een bindende afspraak. Frits weet hoe snel hij zich ongerust maakt en hoe zijn onrust toeneemt wanneer de werkelijkheid niet overeenkomt met zijn verwachtingen. Terwijl hij wacht, speelt de film van hun leven samen in zijn hoofd af, en naarmate de uren verstrijken, wordt deze film steeds somberder. In de traditie van Hermans biedt dit verhaal een pijnlijke inkijk in menselijk gedrag en de onhandigheid waarmee mensen omgaan met opgelegde normen en waarden. Frits is allesbehalve een aangename man, maar dat maakt hem tot een onvergetelijk romanpersonage.