Bekle Dedim Gölgeye

Meer over het boek

Daha bulduğunu sezemeden kaybetmeye başlama hikâyelerinden biri var bu kitapta. Sonuna yetişebilmek... Kaybolup gidişine tanık olmak... Erdinç, hayata beraberce anlam verdiği arkadaşlarından kopmuş. Yıllar sonra onların izine rastlıyor. Bir 'cinayet' haberine gittiğinde. Kalabalık içinde yalnızlığı becermiş bunca sene. Vazgeçiyor. Yeniden bir hedef ediniyor: onlara kavuşmak. Ama ötekiler, bu dünyalıların ulaşabileceği yerlerde değiller. Erdinç kayan yıldızları gözlerken buluyor kendini. Bu kitap bir polisiye roman. Kahramanlarının 'siyasî' kimlikleri, polisiye meseleleri ahlâk, bilinç, sadakat ve iktidar meselelerine karıştırıyor. Erdal, bireylerin iktidar tutkusunu sorguluyor. Gündelik hayatımızı karartan en korkunç, en uğursuz kuvvetin her türlü iktidar tutkusu olduğunu keşfettikten sonra kıpırdayamaz olmuş. Ersin kendini kapamış. Kendi içine. Esra dünyaya köprü, bir bağlantı arıyor. Kitabın hepimize sorduğu asıl soru şu: Nasıl oluyor da Titanic sapasağlam dururken koca koca buzdağları birer birer batıyor? 'Bekle' Dedim Gölgeye, bir çırpınışın, itirazın, bir dönemin, kuşağın öyküsünü anlatıyor.