Stilzitten is géén optie DEEL II

Meer over het boek

In dit tweede deel beschrijf ik de uitdagingen om een positie aan de Leidse universiteit te veroveren, nadat in 1974 was besloten dat Latijns-Amerika naar Utrecht zou verhuizen. Het kostte me een decennium om, tegen deze stroom in, een hoogleraarschap en een vakgroep Talen en Culturen van Latijns-Amerika te verkrijgen, die nu als Latijns-Amerika Studies bekendstaat. Tussen 1974 en 1985 was ik actief in internationaal netwerken, zorgde ervoor dat ik gevraagd werd voor korte missies en had ook geluk: publicaties bij topuitgevers en betrokkenheid bij internationale organisaties hielpen me. Mijn kans op een benoeming in Leiden kwam doordat ik werd gevraagd voor Wenen en mijn enige concurrent plotseling overleed. De angst van de VS en lokale elites voor linkse guerrilla's leidde tussen 1960 en 2000 in Midden-Amerika tot dictaturen en vredesinitiatieven, waar ik bij betrokken raakte, wat resulteerde in mediaoptredens. Door de toename van studenten werd het LUF-hoogleraarschap in 1985 omgezet in een ordinariaat. Na mijn pensioen in 1995 bleef ik actief met HOVO-cursussen, doceren op Clingendael, en werk voor de Europese Gemeenschap, inclusief promoties van Mexicanen en Argentijnen. Mijn echtgenote, Nel Kelderhuis, was een belangrijke steun in deze drukke periode, en haar bewaarde correspondentie was een waardevolle bron voor dit boek.