Anne Folkertsma Volgorde van de boeken (chronologisch)

Wanneer Natascha Wodin in 1992 in Berlijn aankomt, zoekt ze hulp bij het schoonmaken en ontmoet ze een vrouw uit Oekraïne, het geboorteland van haar moeder, die tijdens de Tweede Wereldoorlog als dwangarbeidster naar Duitsland werd gebracht. Nastja, een civiel ingenieur, vecht om te overleven in de economische chaos van haar thuisland na de ineenstorting van de Sovjetunie. Haar laatste salaris ontvangt ze in de vorm van rijst, en om haar kleine kleinzoon en zichzelf te voeden, reist ze hoopvol van Kiev naar Berlijn. Daar vindt ze verschillende schoonmaakbanen en slaapt ze na het werk op de bank van haar zus. Maar al snel merkt ze dat haar toeristenvisum is verlopen, en ze wordt ongewild deel van de grote onbekende groep illegalen in de nieuwe, onvoorspelbare Duitse hoofdstad. Voor Natascha is dit een nieuwe confrontatie met haar eigen lot. In Nastja's heimwee herkent ze dat van haar moeder, die eraan is gebroken. Jaren later schetst Natascha met aangrijpende poëzie een indrukwekkend portret van Nastja, een strijdvaardige vrouw.

Dansen tussen de puinhopen: Duitsland na de ‘bevrijding’ ‘Zoveel begin was er nog nooit. Zoveel einde ook niet.’ Zo omschrijft Harald Jähner de ‘wolfstijd’ in Duitsland, die begon met het einde van de Tweede Wereldoorlog en tot diep in de jaren vijftig voortduurde. Toen de oorlog voorbij was, stonden de Duitsers voor het grote niets, de Stunde null. De ramp die ze zelf hadden veroorzaakt was ongekend, het aantal doden niet te overzien. De steden lagen in puin, kinderen groeiden op zonder vader, meer dan de helft van de bevolking was op drift. Miljoenen vluchtelingen en ontheemden, ontslagen dwangarbeiders en terugkerende krijgsgevangenen moesten in de chaos een nieuw bestaan zien op te bouwen. Maar te midden van alle armoede, honger en anarchie ontstond ook een niet te onderdrukken levenslust, een verlangen naar dansen, naar welvaart – en naar vergetelheid. 'Wolfstijd' is een grote naoorlogse mentaliteitsgeschiedenis die de Duitsers in al hun diversiteit toont: van de naamloze verkopers op de zwarte markt, hun zakken volgepropt met pakjes Lucky Strike, tot stijlvolle huisvrouwen, gezeten aan een niervormige designtafel. Van ‘heropvoeder’ Alfred Döblin en de intellectuelen die een cultuur van debat reanimeerden, tot Beate Uhse, die de eerste seksshop ter wereld opende. Jähner schildert het sociale panorama van een decennium dat beslissend was voor de Duitsers en in veel opzichten heel anders was dan we denken.

Höppner, Vera, Pauline, Cäcilia, Harry... un gruppo di amici e una promessa: la loro vita non sarebbe stata un semplice avvicendarsi di scuola-lavoro-morte. Per questo motivo e per proteggere chi fra loro - Frieder - ha tentato il suicidio, decidono di andare ad abitare tutti insieme in una ex fattoria. Una casa in cui vivere senza adulti, un luogo condiviso nella Germania degli anni Ottanta che battezzano Auerhaus - storpiatura tedesca della canzone dei Madness Our House. Questo diventerà il loro mondo, la loro unica vera vita fatta di colazioni insieme, liceo, furti, vino e tzatziki e soprattutto di tante parole spese intorno al tavolo per far da scudo agli umori di Frieder, che non è poi così tanto sicuro che valga ancora la pena di vivere. Una storia di gioventù, di amicizia e amore, una magica alchimia che Bov Bjerg crea tra questi sei ragazzi idealisti che impareremo a sentire molto vicini e che, pagina dopo pagina, ci conquisteranno al punto da voler vivere nell'Auerhaus, lottare insieme a loro per la felicità, come se fosse una questione di vita o di morte.