Charles Brauer Boeken

Noch nie hat es in Deutschland eine Generation gegeben, der es so gut ging wie den heute 60- bis 75jährigen. Doch man weiß wenig über sie, man redet nicht über sie - eine unauffällige Generation. Jetzt beginnen sie zu reden, nach langen Jahren des Schweigens. Die Kriegskindergeneration ist im Ruhestand, die eigenen Kinder sind längst aus dem Haus. Bei vielen kommen jetzt die Erinnerungen allmählich hervor und mit ihnen auch Ängste, manchmal sogar die unverarbeiteten Kriegserlebnisse. Sie wollen nun über sich selbst nachdenken und sprechen. Der Psychoanalytiker Horst-Eberhard Richter spricht von einer »verschwiegenen, unentdeckten Welt«. Mit den Holocaust-Opfern habe man sich eingehend beschäftigt, mit der Kriegskindergeneration nie. Ihnen wurde gesagt: »Sei froh, daß du überhaupt überlebt hast. Vergiß alles und schau lieber nach vorne!« Sie haben den Bombenkrieg miterlebt oder die Vertreibung, ihre Väter waren im Feld, in Gefangenschaft oder sind gefallen. Diese Erinnerungen haben sie bislang in sich verschlossen gehalten, sie trösteten sich mit der Einstellung: »Andere haben es noch viel schlimmer gehabt als wir.« So wurde eine ganze Generation geprägt: Man funktionierte, baute auf, fragte wenig, jammerte nie, wollte vom Krieg nichts hören - und man konnte kein Brot wegwerfen.

Als Ray Atlee een brief ontvangt van zijn zieke vader met daarin het bevel om langs te komen, geeft hij hieraan vanzelfsprekend gehoor. Niemand durft immers 'de Rechter', zoals Reuben V. Atlee gedurende zijn lange carriere werd genoemd, te trotseren. Wanneer Ray op het afgesproken tijdstip arriveert, treft hij de Rechter dood aan. De schok is groot, maar Ray's verdriet slaat om in verbijstering als hij in het dressoir naast het lichaam van zijn vader drie miljoen dollar vindt. Hoewel de Rechter altijd de eerlijkheid zelve is geweest, begrijpt Ray ogenblikkelijk dat deze vondst een smet zal werpen op zijn vaders reputatie. Hij verbergt het geld en besluit niemand erover te vertellen, zelfs zijn broer niet. Maar al snel blijkt dat hij toch niet de enige is die op de hoogte is van het geld... In een poging de herkomst van de drie miljoen dollar te achterhalen, gaat Ray op onderzoek uit. Alle sporen lijken dood te lopen, totdat hij bij het doornemen van zijn vaders archief ontdekt dat er een dossier ontbreekt...

Het is 1952. De zevenjarige Luke Chandler groeit op in Black Oak, een gehucht in Arkansas, waar de boerenbevolking het hoofd boven water probeert te houden met de katoenteelt. Het is een hard bestaan en de kleine Luke moet al snel meehelpen als op de velden van zijn ouders en grootouders - erfpachters, zoals de meesten - de katoen rijp is om geplukt te worden. Oogsttijd betekent het einde van de rust in Black Oak, dan overstromen seizoenarbeiders het gehucht. Ze komen elk jaar weer, op zoek naar werk: de mensen uit de heuvels en de Mexicanen.

Clay Carters vooruitzichten als advocaat zijn niet bepaald rooskleurig te noemen. Als pro-Deoadvocaat krijgt hij al vijf jaar lang de ene na de andere hopeloze zaak te verwerken en zijn kansen om ooit nog bij een gerenommeerd kantoor roem te vergaren, nemen met de dag af. Maar bij toeval krijgt Clay een zaak toegewezen die de situatie compleet op zijn kop zet. Het lijkt een schietpartij zoals zovele in Washington D.C. Op klaarlichte dag schiet de twintigjarige drugsverslaafde Tequila Watson in koelen bloede Ramón 'Pumpkin' Pumphrey dood. Dat zijn cliënt schuldig is staat vast voor Clay, alleen is niet duidelijk waarom hij het heeft gedaan. Helemaal vreemd aan de zaak is dat Tequila dankzij een nieuw geneesmiddel al ruim honderd dagen clean was. Dit geneesmiddel is echter nog niet officieel erkend, vanwege een nadelige bijwerking. Dan wordt Clay benaderd door de producent van het geneesmiddel, die een voorstel heeft. In plaats van Tequila, moet Clay de nabestaanden van Pumpkin vertegenwoordigen. Als Clay de zaak namens hen weet te schikken, zullen zowel voor hem als voor de nabestaanden enkele miljoenen dollars klaarliggen. Alleen moet dan wel Tequila worden geofferd...

In zeven misdaadverhalen vertelt de succesvolste thrillerschrijver ter wereld over mannen en vrouwen die in aanraking komen met de minder fraaie aspecten van de Amerikaanse samenleving. Zoals de broers en moeder van een terdoodveroordeelde die naar zijn executie gaan… de vreemdeling die misstanden in verzorgingstehuizen aan het licht brengt en daar zelf schatrijk van wordt… de advocaat die alles zat is en er met het geld van zijn cliënten vandoor gaat… de vader van een slachtoffer die de advocaat van de tegenpartij ter verantwoording roept…

Als Tatort-Kommissar Peter Brockmöller an der Seite von Manfred Krug kennen ihn die meisten: Charles Brauer. John-Grisham-Fans ist seine unverwechselbare Stimme von den Hörbüchern vertraut, die er als Stammsprecher seit vielen Jahren einliest. Das Theaterpublikum hat ihn in unzähligen Rollen gesehen, die er im Laufe seiner Bühnenkarriere gegeben hat. Aber dass Charles Brauer mehr als ein Dreivierteljahrhundert deutscher Schauspielgeschichte miterlebt und mit nahezu allen Größen seines Metiers zusammengearbeitet hat, ist wahrscheinlich den wenigsten in dieser Konsequenz bewusst. In seinen «Geschichten aus meinem Leben» erzählt der seit fast 40 Jahren in der Schweiz lebende Schauspieler von seiner Kindheit im zerbombten Berlin, wie er als Elfjähriger zufällig für den Film entdeckt wurde, von seinen Anfängen auf der Bühne und vor der Kamera, seiner Schauspielausbildung und den vielen Stationen seines ereignisreichen Lebens. Warmherzig, pointiert, persönlich und authentisch – unverkennbar Charles Brauer.