Vicente Molina Foix Volgorde van de boeken (chronologisch)

Raymond Radiguet (1903-1923) werd op slag beroemd door zijn roman "Le diable au corps" (Van de liefde bezeten), die hij op achttienjarige leeftijd schreef. Het boek verscheen in 1923 en veroorzaakte een geweldige opschudding bij het publiek; deels door de opzienbarende publiciteit waarmee het werd uitgebracht, deels door het gegeven. Het verhaal speelt zich af in een voorstadje van Parijs tijdens de Eerste Wereldoorlog. Het beschrijft hoe een opgroeiende scholier en een jonge pasgetrouwde vrouw een hevige liefde voor elkaar opvatten. Terwijl de echtgenoot aan het front is, beleven de twee hun grote en tragische liefde, die met de dood van de vrouw eindigt. De waarachtigheid en directheid waarmee Radiguet de visie en de reacties van de jongen op het gebeuren weergeeft is schokkend. Het persoonlijke drama vooral geeft het boek een buitengewone macht. De vrouw tracht zichzelf en haar minnaar ervan te overtuigen dat ze nooit zullen scheiden; maar hij weet dat de situatie onhoudbaar is en dat de 'lange vakantie' tot een eind moet komen, en dat de idylle op een of andere manier in een ramp zal veranderen, wanneer de legers weer naar huis terugkeren. "Van de liefde bezeten" (verfilmd door Claude Autant-Lara, met in de hoofrol de legendarische Gérard Philippe) is een uniek werk, dat de wisselvalligheden van een jonge liefdesverhouding analyseert met ernst, indringendheid en grote rijpheid.

Tragedie van de Engelse schrijver (1564-1616) over een Deense prins die de moord op zijn vader wil wreken.

El abrecartas se inicia con las cartas que un amigo de infancia de Federico García Lorca le escribe al poeta, quien, aún vivo, inspira en la lejanía sus anhelos y sus sueños. A partir de ese primer episodio el lector seguirá el curso de lo que el propio Molina Foix llama «novela en cartas», una obra en la que cada capítulo forma parte de un único argumento desarrollado a través de unos protagonistas que en lugar de hablarse se escriben. Es también una ambiciosa novela-río subterránea en la que los últimos cien años de la vida española aparecen reflejados en el sugestivo entrecruzamiento de la Historia con las historias privadas de un grupo de víctimas, supervivientes, «vividores», apóstoles de la modernidad, muchachas «modernas» y «malditos». Esos hombres y mujeres se mezclan a su vez con ciertas personalidades relevantes –Lorca, Vicente Aleixandre, María Teresa León, Rafael Alberti, Eugenio D’Ors, entre otros–, figuras evocadas de esta poderosa sinfonía coral en la que lo íntimo se une a lo colectivo y la desolada tragedia de los perdedores queda a menudo resaltada por el humor grotesco de unos informes policiales que revelan en toda su siniestra palabrería la «prosa oficial» del franquismo.

Der Madrider Privatdetektiv Carlos Sanchiz erholt sich in einem kleinen Ort an der spanischen Ostküste von einer Seelenkrise. Dort trifft er auf die geheimnisvolle Catalina Borrás, die ihm ihre Lebensgeschichte erzählt und ihn um Hilfe bittet. Carlos wird in einen mysteriösen Fall verwickelt, als er eine Leiche untersucht und in ein Netz aus Gefahr und Intrigen gerät.