Waar ik liever niet aan denk
- 240bladzijden
- 9 uur lezen
Een jonge vrouw en haar tweelingbroer zijn van plan op hun 28ste samen naar New York te verhuizen, maar dan wil hij dat opeens niet meer en neemt hij afstand van haar.
Jente Posthuma schrijft verhalen die thema's als isolatie en identiteitszoektocht verkennen, waarbij ze vaak autobiografische elementen gebruikt om de complexiteit van menselijke connecties te onderzoeken. Haar proza wordt gekenmerkt door scherpe introspectie en een lyrische kwaliteit die lezers meesleept in het innerlijke leven van haar personages. Posthuma onderzoekt existentiële vragen die resoneren bij hedendaagse publieken, en vangt de stille eenzaamheid die onder de oppervlakte van het dagelijks leven schuilt. Haar werk wordt gekenmerkt door rauwe eerlijkheid en een diepgaand begrip van de menselijke psyche.


Een jonge vrouw en haar tweelingbroer zijn van plan op hun 28ste samen naar New York te verhuizen, maar dan wil hij dat opeens niet meer en neemt hij afstand van haar.
De stuurloze hoofdpersoon van 'Mensen zonder uitstraling' leeft in de schaduw van haar moeder, een ontevreden actrice. Haar vader is hoofd van een psychiatrische inrichting. Psychopaten en depressieven raadt hij aan hun bezigheden in afgepaste tijdsblokken in te delen, zodat ze meer controle krijgen over hun bestaan. Zijn eigen dochter geeft hij hetzelfde advies, zodat haar leven weer ‘behapbaar’ wordt. Dat woord gebruikt hij graag. Dan overlijdt plotseling haar moeder en blijven vader en dochter met zijn tweeën over. Elke avond speelt vader patience op zijn computer en eet hij staande aan het aanrecht een pak magnetronpannekoeken. Zij houdt zich op met pyromanen, pedofielen, garagehouders, schrijvers en masseurs en probeert krampachtig iets van haar leven te maken. In droogkomische stijl schetst Posthuma een caleidoscopisch portret van een gemankeerde familie – normale mensen in een absurd universum, of andersom.