Paolo Cognetti Volgorde van de boeken (chronologisch)

Po narodení synov zasadil otec v záhrade dva stromy. Prvý je smrekovec, tvrdý aj krehký, ktorý sa ťahá do výšky a rastie na slnečnej strane, presne ako starší brat Luigi, ktorý za tridsaťsedem rokov ani raz neopustil údolie. Druhý strom je jedľa, stojí v tieni, odolná a silná, presne ako mladší Alfredo, spurný bitkár, ktorý ušiel do Kanady, aby nespôsoboval problémy. Obaja bratia sa spájajú v pití, prežívajú dni s alkoholom a ráno pokračujú s bielym vínom, pivom a whisky. Po otcovej smrti sa Alfredo vracia do rodného kraja, netušiac, že starý dom by mohol mať obrovskú hodnotu. Novela Paola Cognettiho približuje krehkú existenciu stratenú v hneve, alkohole a tajuplnej sile, ktorá ju strháva nižšie na samé dno, pričom zmätie všetko, čo jej príde do cesty. Pozdĺž rieky Sesia si tak ľudskú bolesť mlčky odnášajú aj zvieratá a stromy.

New York. La città dalle mille luci e dai mille sapori, che alcuni nutre e altri affama. Questo è il racconto di un allegro smarrirsi, boccone dopo boccone, nella condivisione come nella solitudine, tra cucine che parlano tutte le lingue del mondo. Alla ricerca del sapore della libertà. "Io al diner ci vado per l’hamburger e lo voglio così: con pomodoro, lattuga e cipolla, la senape e non il ketchup, doppio strato di monterey jack, un cetriolo in salamoia accanto, contorno di patatine. Le patate mi ricordano di essere nelle strade degli irlandesi; il cetriolo che New York è una città ebraica; il cheddar che qui gli italiani non sono mai riusciti a importare del buon formaggio. E poi la carne, naturalmente: la carne è l’America. Per questo deve grondare sangue. O come dettava il ramponiere Stubb al cuoco del Pequod in Moby Dick: “con una mano tieni il filetto di balena, con l’altra gli mostri un carbone acceso, e fatto questo lo puoi servire”. La cameriera annuisce e segna sul taccuino. Poi mi lascia ad aspettare il mio hamburger davanti alla finestra: fuori c’è aria di pioggia, una ragazza passa con un cane, e da dove mi trovo adesso – a New York e nella vita – l’est è un ricordo da gettarsi alle spalle, tutte le mie preghiere guardano verso ovest." Paolo Cognetti

Fausto heeft zijn weg verloren en de bergen hebben hem verwelkomd met nieuwe visies op het verleden en de toekomst. De geluk van de wolf is een verhaal dat ons terugbrengt naar bekende vrienden, vertrouwde paden en tijden die nog geleefd moeten worden. Het einde van een lange liefdesverhouding dwingt Fausto om Milaan te ontvluchten en zich terug te trekken naar de plaatsen waar hij als kind gelukkig was, in de bergen waar hij zich welkom en onbezorgd voelde. Daar biedt Babette, ook op de vlucht uit Milaan, hem een baan als kok in haar restaurant aan. Dit ongewone werk stelt Fausto in staat om stille bergbewoners met ruwe handen te ontmoeten, en hij herkent zichzelf in hen, onwennig aan de zachte manieren, klaar om oude paden te bewandelen terwijl hij alleen het geluid van de natuur hoort. Silvia, verkleed als serveerster, observeert Fausto en probeert te begrijpen of zijn schaduw overeenkomt met die van de man die als een bergbewoner loopt. Dag na dag voelt Fausto zich minder een buitenstaander en beseft hij dat hij deel uitmaakt van die gebieden, van een plek met dorre weiden en prachtige uitzichten, en voelt de genegenheid van Santorso, een oude man die te veel drinkt en inmiddels om hem geeft.

Zbierka poviedok Niečo malé, čo každú chvíľu vybuchne obsahuje päť príbehov odohrávajúcich sa v najnežnejšom, najnásilnejšom a najúzkostnejšom období nášho života. Rozprávajú ich dievčatá zavreté na klinike pre anorektičky, synovia a dcéry, prežívajúci v troskách manželstva svojich rodičov a nachádzajú útechu vo fantázii. Príbehy spája životný moment, v ktorom si uvedomujeme svoju identitu, objavujeme sex, priateľstvo, krutosť sveta, prekračujeme hranicu, búrime sa. Vo svojej tretej zbierke poviedok Paolo Cognetti zaznamenáva každodenný život a v období dospievania nachádza magické miesto, v ktorom postavy rozprávajúce o svojom živote odhaľujú náš.

A young man escapes his painful past by retreating to the rustic comfort of the Italian Alps in this gorgeously wrought memoir from the internationally bestselling author of the “exquisite” (Annie Proulx) novel The Eight Mountains. When life in the city becomes too overwhelming for Paolo, he decides to take refuge high in the Italian mountains. Returning to the breathtaking Valle d’Aosta—known for its snowcapped mountain peaks—after a decade’s absence, he rediscovers a simpler life and develops deep human connections with two neighbors. In this stunning landscape, he begins to take stock of his life and consider what he truly values. With lyrical and evocative prose, The Wild Boy is a testament to the power of the natural world, the necessity of an ever-questioning mind, and the resilience of the human spirit.

In this exquisitely written journal-turned-journey of self-discovery, author Paolo Cognetti examines our universal desire for connection through a voyage in the Himalayas. Why climb a mountain without ever reaching the summit? In 2017, Paolo Cognetti returned to Nepal, not to conquer the mountains but to journey through the high valleys of the Dolpo with a copy of Peter Matthiessen's The Snow Leopard in hand. Drawing on memories of his childhood in theAlps, Cognetti explored the roots of life in the mountains, truly getting to know the communities and the nature that forged this resilient, almost mythical region. Accompanying him was Remigio, a childhood friend who had never left the mountains of Italy, and Nicola, a painter he had recently met. Joined by a stalwart team of local sherpas, the trio started out in the remote Dolpo region of Nepal. From there, a journey of self-discovery shaped by illness, human connection, and empathy was born. Without Ever Reaching the Summit features line illustrations drawn by the author.

Che cos'è l'andare in montagna senza la conquista della cima? Un atto di non violenza, un desiderio di comprensione, un girare intorno al senso del proprio camminare. Questo libro è un taccuino di viaggio, ma anche il racconto illustrato, caldo, dettagliato, di come vacillano le certezze col mal di montagna, di come si dialoga con un cane tibetano, di come il paesaggio diventa trama del corpo e dello spirito. Perché l'Himalaya non è una terra in cui addentrarsi alla leggera: è una montagna viva, abitata, usata, a volte subita, molto lontana dalla nostra. Per affrontarla serve una vera spedizione, con guide, portatori, muli, un campo da montare ogni sera e smontare ogni mattina, e soprattutto buoni compagni di viaggio. Se è vero che in montagna si cammina da soli anche quando si cammina con qualcuno, il senso di lontananza e di esplorazione rinsalda le amicizie. Le notti infinite in tenda con Nicola, l'assoluta magnificenza della montagna contemplata con Remigio, il saliscendi del cammino in alta quota, l'alterità dei luoghi e delle persone incontrate. Questo è il viaggio che Paolo Cognetti intraprende sul finire del suo quarantesimo anno, poco prima di superare il crinale della giovinezza.

De hoofdpersoon van De buitenjongen is een eenzame man van in de dertig. Zijn leven in Milaan is vastgelopen en hij mist de bergen van zijn jeugd, waar hij al tien jaar niet meer is geweest. Daarom besluit hij een hut te huren op tweeduizend meter hoogte en een paar maanden lang te leven op een manier waar hij vroeger stiekem van droomde: zielsalleen, omringd door wat dieren en zijn favoriete boeken. Het leven in de bergen is eenvoudig, hij hakt hout, legt een tuin aan, maakt vuur. En langzamerhand sterkt hij aan en herontdekt hij wat hij in de loop der jaren was verloren. Wekenlang ziet hij niemand, tot er ineens toch een gestalte opdoemt. De buitenjongen is een filosofische roman over de schoonheid van eenzaamheid, vriendschap, onze band met de natuur en met familie, en vormt een logisch geheel met de bestseller De acht bergen.

Eine Schaffenskrise und das festgefahrene Leben in Mailand bringen Paolo auf die Idee, sich für eine Zeit von der Zivilisation zu verabschieden. Inspiriert von Henry David Thoreau, Chris McCandless und anderen Eremiten mietet er eine Hütte in den Bergen – Fontane Numero 1 –, nicht weit von dort, wo er als Kind die Sommer verbracht hat. Als Ende April das Abenteuer beginnt, erwarten ihn da oben Reste von Schnee, das Rauschen des Winds und das Schweigen der Steine. Das Dasein auf 2000 Meter Höhe bringt die einfachen Dinge zurück: Holz hacken, Feuer machen, die Gegend erkunden, einen Garten anlegen. Paolo spricht mit den Tieren, liest Bücher, hört seltsame Geräusche in der Nacht. Wochenlang sieht er keine Menschenseele, bis aus dem Nebel doch eine Gestalt auftaucht. Paolo Cognettis Hüttenbuch erzählt von der schönen, schrecklichen Einsamkeit, in der man sich selber näherkommt, von einer nicht gekannten Freundschaft und – wir lesen den Beweis – von der Wiederkehr der verlorenen Sprache.

The decadence and violence of the urban streets is graphically portrayed in this novel set in a post-WWII Brooklyn slum.

An alternative/earlier cover for this ISBN can be found here Pietro is een stadsjongen uit Milaan. Zijn vader is scheikundige, en gefrustreerd door zijn werk in een fabriek. Zijn ouders delen een liefde voor de bergen, dat is waar ze elkaar ontmoetten, waar ze verliefd werden en waar ze trouwden in een kerkje aan de voet van de berg. Door deze gedeelde passie kan hun relatie voortbestaan, zelfs wanneer tragische gebeurtenissen plaatsvinden. Het stadsleven vervult hen vaak met gevoelens van spijt dat ze niet voor een ander leven hebben gekozen. Dan ontdekken ze een dorpje in het Noord-Italiaanse Val d’Aosta, waar het gezin vanaf dat moment iedere zomer zal doorbrengen. De elfjarige Pietro raakt er bevriend met de even oude Bruno, die voor de koeien zorgt. Hun zomers vullen zich met eindeloze wandelingen door de bergen en zoektochten door verlaten huizen en oude molens, en er bloeit een ogenschijnlijk onverwoestbare vriendschap op.

Questo libro ha segnato il fortunato esordio di Paolo Cognetti, una delle voci più interessanti della nuova narrativa italiana, autore del recente Sofia si veste sempre di nero (Selezione Premio Strega 2013). Sette racconti, sette ritratti di donna. Ragazze in lotta per l’amore, la maternità, il lavoro; donne che viaggiano, fanno carriera o ereditano fortune; donne che perdono il lavoro, vengono tradite e lasciate, provano a fare i conti con la sconfitta; che ricominciano, si ribellano, navigano a vista tra le tempeste del quotidiano. Accanto a loro uomini deboli e disorientati, privi del coraggio, dell’ironia ma anche della solitudine che circonda le loro compagne. Con uno stile asciutto e fulminante e una trama sempre avvincente, Paolo Cognetti ha scritto i capitoli di un immaginario «manuale per ragazze di successo»: sette modi di trovare o perdere la felicità, sette storie che parlano con una voce impossibile da dimenticare.

Sofia draagt altijd zwart is de nieuwe narratieve proef van Paolo Cognetti, die met verrassende intensiteit het vrouwelijke universum weet te vertegenwoordigen. De hoofdpersoon van dit boek is een vrouw, en het verhaal bestaat uit tien autonome verhalen die haar gedurende dertig jaar volgen: van haar kindertijd in een ogenschijnlijk normale bourgeoisfamilie, maar vol onderhuidse spanningen, naar een tumultueuze adolescentie gekenmerkt door psychologische problemen, de bevrijdende ontdekking van seks en haar passie voor theater, tot het moment van volwassenheid en reflectie. Met zijn precieze en intense schrijfstijl, die achter de schijnbare eenvoud een buitengewone emotionele kracht verbergt, biedt Cognetti een onvergetelijk portret van een complexe en onrustige vrouw. Ze weet te overleven ondanks haar neuroses en benut plotselinge momenten van verlichting om moeizaam haar eigen weg te vinden. Een meeslepend boek waarin elke lezer momenten van schoonheid en pijn, van angst en verlossing zal herkennen.