Julia Franck Boeken

Na alle ontberingen van de Tweede Wereldoorlog samen te hebben overleefd laat een vrouw in 1945 haar zevenjarige zoon alleen achter op een klein station in Vorpommern.

Eind jaren zeventig, het kamp Berlijn-Marienfelde, de plek waar vluchtelingen uit het communistische Oost-Europa wachten op toelating tot West-Duitsland. Hier kruisen de wegen van vier mensen elkaar: Nelly, die met haar twee kinderen uit de DDR komt, de Poolse Krystyna, en de vrijgekochte Oost-Duitse acteur Hans. Zij krijgen allen te maken met John Bird, die voor de Amerikaanse geheime dienst de vluchtelingen verhoort. Hij interesseert zich niet voor hun ongewisse toekomst, maar uitsluitend voor de verborgen kant van hun verleden. Tot hij met Nelly te maken krijgt, die zijn spel doorziet. In Kampvuur wordt het lot van Nelly en haar kinderen verweven met dat van andere ontheemde mensen die zich in een onnatuurlijke situatie proberen staande te houden. De benauwde en kleine wereld van het vluchtelingenkamp zet de menselijke verhoudingen op scherp.

In het najaar van 1945 vlucht een vrouw met haar zevenjarige zoontje voor de Russen naar het Westen. Op een klein treinstation in Oost-Duitsland rusten ze uit. Helene heeft haar kind door de moeilijke oorlogsjaren gesleept, maar nu alles achter de rug lijkt, laat ze hem alleen achter op het perron en komt niet meer terug. Julia Franck verkent het leven van een vrouw dat wordt vermalen door de turbulente gebeurtenissen van die tijd. De vader van de verteller overleed jong, en wat ze over hem weet, is beperkt. Zijn moeder liet hem achter met de belofte terug te komen, maar hij wachtte tevergeefs. Dit gegeven is zowel familielegende als griezelverhaal. Wat drijft een moeder tot zo'n besluit? Helene, een verpleegster met een ongebruikelijke opleiding voor haar tijd, wordt het onderwerp van de zoektocht van de verteller. Hoewel ze enkele sporen van haar leven vindt, blijkt dat sporen alleen geen verhaal vertellen. Ze geeft Helene een naam en moet haar karakter en ervaringen zelf bedenken. De verteller onderzoekt de verwachtingen en hindernissen voor vrouwen in die tijd, en hoe zij hun leven en identiteit vormgeven. Hoe meer ze zich in Helene verliest, des te beter begrijpt ze de keuze die ze maakte. Ze wil Helene niet veroordelen, maar haar verhaal zo nauwkeurig mogelijk vertellen.

Een dertigjarige vrouw bezit een licht vervallen hotelletje in de bocht van een rivier. Ze heeft het geërfd van haar moeder, die ze nooit beter heeft willen leren kennen dan strikt noodzakelijk. Ze bestiert het hotel zonder enig enthousiasme. Wanneer een van de gasten overlijdt, haalt ze er de politie niet bij, maar vergrendelt de deur van de kamer. En ze sluit een verzekering af met de bedoeling de boel in brand te steken en met het verzekeringsgeld een hotel op Cuba te kunnen beginnen. Maar dan komt er op een goede dag een nieuwe kok, die van pittig eten houdt en met al even pittige ideeën de sfeer in het hotel tracht te veranderen. Eindelijk lijkt er iets te gebeuren in haar leven.

Aan het eind van de jaren '70 van de 20e eeuw kruisen in een centrum voor eerste opvang in Berlijn de wegen van vier mensen elkaar: een zat in de gevangenis, twee willen om verschillende redenen naar het westen en de laatste heeft de taak hen drieën te verhoren.

460 jedál z domácej hydiny (kura, sliepka, kačica, hus, morka, holuby, perlička) a pernatej zveri (divé kačice, bažanty).

Das Mädchen wird in Ostberlin geboren. Julia ist acht, als ihre Mutter sie und die Schwestern in den Westen, erst ins Notaufnahmelager Marienfelde und dann nach Schleswig-Holstein mitnimmt. In dem chaotischen Bauernhaus kann die Dreizehnjährige nicht länger bleiben und zieht aus, nach Westberlin. Neben der Sozialhilfe verdient die Schülerin Geld mit Putzen, sie lernt ihren Vater kennen und verliert ihn unmittelbar, macht ihr Abitur und begegnet Stephan, ihrer großen Liebe. Wenn sie sich erinnert, ist es Gegenwart. »Welten auseinander« ist Julia Francks bewegende Erzählung einer ungewöhnlichen Jugend voller Brüche und Unsicherheiten; ein schmerzhaft-schönes Buch der Selbstbehauptung, das von Scham und Trauer so genau erzählt wie von Tod und Liebe. Schreiben und Literatur erweisen sich als Instrumente des Bleibens, vorerst.

Julia Franck, die achtjährig mit ihrer Familie die DDR verlassen hat, lädt zum zwanzigsten Jahrestag des Mauerfalls Autoren aus Ost und West ein, sich an die Grenze zu erinnern: Entstanden sind Geschichten, die an ehemalige Grenzorte erinnern, die von Angst und Wut erzählen, aber auch von Hoffnung und dem Triumph, diese Grenze überwinden zu können. Sie zeichnen ein Bild der konkreten Grenzorte, die heute vielfach nicht mehr sichtbar sind und sprechen von der Bedeutung des Eisernen Vorhangs als Hindernis, als Schwelle und als Verbindung zwischen Ost und West. „Die höchst unterschiedlichen Beiträge, die in diesem Band aufeinander treffen, öffnen jenen Raum, die Grenze – den Grenzraum, der trennend wirken sollte und zu dem doch beide Seiten gehören. Im Dazwischen, auf der Schwelle, hier befindet sich die Grenze; ihre Überwindung wie ihre Öffnung liegt im Erzählen.“ Julia Franck

Julia Franck erzählt in ihren sinnlich aufgeladenen Geschichten von Wünschen und Fantasien. Eine junge Frau kümmert sich um ihre schlafende Schwester, während sie sich in Tagträumen verliert. Die Erzählungen zeigen das Zusammenspiel von Lust und Erzählkunst auf eindringliche Weise.