Manik Sarkar Boeken

Hisham Matar kan na de dood van Khaddafi eindelijk naar het land van zijn jeugd terugkeren en op zoek gaan naar zijn vader. Hisham Matar was negentien toen zijn vader werd ontvoerd en in een Libische gevangenis verdween. Vader en zoon zouden elkaar nooit meer zien. Tweeëntwintig jaar later, na de val van Khaddafi, kon Hisham eindelijk weer terugkeren naar het land van zijn jeugd en op zoek gaan naar zijn vader. In dit hart- verscheurende boek beschrijft hij zijn terugkeer naar een land en een familie die hij dacht nooit meer terug te zullen zien. De terugkeer is een intens, persoonlijk en toch universeel verhaal over verlies en wat het betekent een mens te zijn. ‘Het dramatische verhaal van Hisham Matar over de zoektocht naar zijn vader is het krachtigst als hij anderen aan het woord laat. {…} Het sluitstuk van De terugkeer is hartverscheurend.’ de Volkskrant ‘Met De terugkeer heeft Matar een aangrijpend boek afgeleverd, juist door het persoonlijke element te verweven met de recente geschiedenis van Libië.’ **** NRC Handelsblad ‘Een indrukwekkend boek.’ Trouw

Een jonge Amerikaanse schrijver gaat op zoek naar de waarheid achter de beschuldiging van aanranding en moord tegen zijn leermeester.

Meneer Linh ontvlucht zijn door oorlog geteisterde land, op zoek naar een betere toekomst voor zijn kleindochter. Zijn kamergenoten in het asielzoekerscentrum drijven de spot met zijn liefdevolle aandacht voor het kleine meisje. Meneer Linh voelt zich niet thuis in het vreemde land, tot hij op een dag meneer Bark ontmoet. Deze praat over zijn vrouw die net is overleden. Meneer Linh verstaat hem niet maar hij luistert, met zijn kleine meisje op schoot. Er ontstaat een innige vriendschap die alle taalbarrières overstijgt. Maar op een dag worden meneer Linh en zijn kleindochter plotseling overgeplaatst naar een gesloten inrichting, elders in de stad. Hoe moet hij nu zijn vriend terugvingen? Met gevaar voor eigen leven onderneemt hij een ontsnappingspoging, die uitmondt in een dramatische ontknoping.

Beginning in Paris on the eve of the Nazi occupation in 1940. Suite Française tells the remarkable story of men and women thrown together in circumstances beyond their control. As Parisians flee the city, human folly surfaces in every imaginable way: a wealthy mother searches for sweets in a town without food; a couple is terrified at the thought of losing their jobs, even as their world begins to fall apart. Moving on to a provincial village now occupied by German soldiers, the locals must learn to coexist with the enemy—in their town, their homes, even in their hearts. When Irène Némirovsky began working on Suite Française, she was already a highly successful writer living in Paris. But she was also a Jew, and in 1942 she was arrested and deported to Auschwitz, where she died. For sixty-four years, this novel remained hidden and unknown.

Brodeck heeft er niet om gevraagd. Hij is door zijn dorpsgenoten uitgekozen om een verslag te schrijven over de Anderer, een vreemdeling die enkele maanden eerder in het dorp is komen wonen. Details zijn niet nodig, de feiten zijn genoeg. Zolang maar duidelijk wordt dat de dood van de vreemdeling onvermijdelijk was. Brodeck ontdekt al snel meer dan hij ooit kwijt zal kunnen in het verslag. Hij besluit naast het officiële verslag een persoonlijk document bij te houden. Al schrijvende wordt hij herinnerd aan zijn deportatie naar het kamp waar hij al zijn waardigheid verloor, en komt hij erachter wat zijn vrouw is aangedaan tijdens zijn afwezigheid. Intussen hoort hij steeds meer gedempte stemmen, die hem doen inzien dat hij zelf misschien ook niet zo thuis is onder zijn dorpsgenoten als hij tot dan toe had gedacht. Het verslag van Brodeck is een parabel op de Shoah waarin het woord 'jood' niet één keer voorkomt. Haarscherp schetst Philippe Claudel tot welke gruwelijkheden mensen in staat zijn om zichzelf te redden, maar bovenal laat hij zien hoe liefde de kracht geeft om te volharden, tegen alle angst in. Het verslag van Brodeck is een intense roman, waarin Claudel met zijn gevoelige en beeldende manier van vertellen de kern van het menselijk bestaan raakt.

De door het leven teleurgestelde Canadese journalist Bernard Valcourt komt naar Rwanda voor de oprichting van een lokale televisiezender. Als dat plan vastloopt, besluit hij om een film te gaan maken over aids. Daarnaast schrijft hij een boek, aan het zwembad van zijn hotel in Kigali, waar de blanke en zwarte elite onder het genot van Franse kaas de politieke situatie doornemen. Valcourt, die de liefde heeft afgezworen na pijnlijke ervaringen met de drie vrouwen van zijn leven, wordt toch opnieuw verliefd. Gentille, de serveerster van het hotel, is een prachtige vrouw met een gemengde Hutu-Tutsi achtergrond. Als het geweld losbarst en de door de Hutu-regering aangewakkerde moordpartijen op Tutsi's een aanvang nemen, loopt zij groot gevaar. Valcourt raakt veel dieper betrokken bij de onthutsende gebeurtenissen dan hij ooit had kunnen vermoeden. Hij stuit op het opportunisme en de onverschilligheid van ontwikkelingswerkers, diplomaten en nonnen. Tegelijkertijd leert hij in deze onmenselijke omstandigheden, waar de dood een dagelijkse verschijning is, wat liefde en leven is. Gil Courtemanche doet in Een zondag aan het zwembad in Kigali het onmogelijke: een prachtig boek schrijven over liefde en menselijkheid in tijden van de Rwandese genocide.

Aan het begin van de zomer van 2018 verblijft een schrijver in het luxueuze Paleishotel in het Zwitserse Alpendorp Verbier. Hij verblijft in kamer 623 en verbaast zich erover dat de kamer naast hem het nummer 621-bis heeft. Langzamerhand wordt duidelijk dat jaren eerder een moord is gepleegd in kamer 622, waarvan het politieonderzoek nooit is afgerond. De schrijver besluit zich volledig op de onopgeloste moord te storten: wat gebeurde er twintig jaar eerder in kamer 622? Met de precisie van een Zwitserse meester-horlogemaker neemt Joël Dicker ons in deze duivelse en adembenemende roman mee naar het hart van zijn geboortestad, waarbij een liefdesdriehoek, machtsspelletjes, verraad en jaloezie op de achtergrond meespelen.

Op een ijzige dag in 1917 wordt het gewurgde lichaam gevonden van de mooie tienjarige Belle de jour. Jaren later blikt een politieagent uit het Franse stadje terug op deze nooit opgehelderde moord, die ook zijn eigen leven ingrijpend heeft veranderd. In deze meesterlijk opgebouwde roman vol ingehouden emotie laat Philippe Claudel zien hoe snijdend de pijn om de dood van een geliefde is, en hoe grijs het schemergebied tussen goed en kwaad. Hij ontleedt het menselijk falen met de genadeloze scherpte van Dostojevski, maar laat tegelijkertijd een tedere, melancholieke gloed oplichten die ook kenmerkend is voor het werk van Konrád.

Storm in juni doet rechtstreeks verslag van de uittocht in juni 1940, toen stromen vluchtelingen Parijs verlieten. Een aangrijpende, intieme en meedogenloos eerlijke roman die de ziel van de Fransen ten tijde van de Duitse bezetting blootlegt. Het brengt een bewogen episode uit de recente geschiedenis briljant tot leven.

Toen ik in de buurt van de Gelukkige Mensen kwam, begon ik langzamer te lopen. Al meer dan een jaar had ik er geen voet meer gezet. Ik bleef aan de overkant op de stoep staan en vermeed ernaar te kijken. Onbeweeglijk en met mijn ogen naar de grond stak ik mijn hand in mijn zak: ik had nicotine nodig. Toen liep er iemand tegen me aan en draaide ik onwillekeurig mijn gezicht in de richting van mijn literair café. Een winkelruit met houten kozijn, een deur in het midden, binnen een winkelbel, en een naam die ik vijf jaar geleden zelf had bedacht: 'Gelukkige mensen lezen en drinken koffie'. Het voerde me allemaal terug naar mijn leven met Colin en Clara. Na het verliezen van haar man en dochtertje bij een auto-ongeluk is Diane in een toestand van shock en lusteloosheid geraakt. Zo goed en zo kwaad als het kan probeert haar compagnon Felix in zijn eentje hun koffietentje Gelukkige mensen lezen en drinken koffie draaiende te houden. Ondertussen lukt het Diane maar niet om haar leven weer op de rails te krijgen en ze komt amper nog de deur uit. Als het haar allemaal te veel wordt, besluit ze om naar Ierland te gaan om tot rust te komen. Hoewel ze zich zo veel mogelijk terugtrekt, dringen het leven en de liefde zich toch aan haar op.