Patty Krone Volgorde van de boeken (chronologisch)

Po narodení synov zasadil otec v záhrade dva stromy. Prvý je smrekovec, tvrdý aj krehký, ktorý sa ťahá do výšky a rastie na slnečnej strane, presne ako starší brat Luigi, ktorý za tridsaťsedem rokov ani raz neopustil údolie. Druhý strom je jedľa, stojí v tieni, odolná a silná, presne ako mladší Alfredo, spurný bitkár, ktorý ušiel do Kanady, aby nespôsoboval problémy. Obaja bratia sa spájajú v pití, prežívajú dni s alkoholom a ráno pokračujú s bielym vínom, pivom a whisky. Po otcovej smrti sa Alfredo vracia do rodného kraja, netušiac, že starý dom by mohol mať obrovskú hodnotu. Novela Paola Cognettiho približuje krehkú existenciu stratenú v hneve, alkohole a tajuplnej sile, ktorá ju strháva nižšie na samé dno, pričom zmätie všetko, čo jej príde do cesty. Pozdĺž rieky Sesia si tak ľudskú bolesť mlčky odnášajú aj zvieratá a stromy.

Fausto heeft zijn weg verloren en de bergen hebben hem verwelkomd met nieuwe visies op het verleden en de toekomst. De geluk van de wolf is een verhaal dat ons terugbrengt naar bekende vrienden, vertrouwde paden en tijden die nog geleefd moeten worden. Het einde van een lange liefdesverhouding dwingt Fausto om Milaan te ontvluchten en zich terug te trekken naar de plaatsen waar hij als kind gelukkig was, in de bergen waar hij zich welkom en onbezorgd voelde. Daar biedt Babette, ook op de vlucht uit Milaan, hem een baan als kok in haar restaurant aan. Dit ongewone werk stelt Fausto in staat om stille bergbewoners met ruwe handen te ontmoeten, en hij herkent zichzelf in hen, onwennig aan de zachte manieren, klaar om oude paden te bewandelen terwijl hij alleen het geluid van de natuur hoort. Silvia, verkleed als serveerster, observeert Fausto en probeert te begrijpen of zijn schaduw overeenkomt met die van de man die als een bergbewoner loopt. Dag na dag voelt Fausto zich minder een buitenstaander en beseft hij dat hij deel uitmaakt van die gebieden, van een plek met dorre weiden en prachtige uitzichten, en voelt de genegenheid van Santorso, een oude man die te veel drinkt en inmiddels om hem geeft.

‘Er was eens een jongen die een verdriet met zich meedroeg waarvan hij niet wilde scheiden. Hij nam het overal mee naartoe. Hij liep er elke morgen mee door het dorp naar school. Als hij in de klas ging zitten, nestelde het verdriet zich aan zijn voeten en lag daar dan vijf uur zonder een kik te geven. In het speelkwartier nam de jongen het mee naar de speelplaats, en als de school uitging liep hij in tegenovergestelde richting terug door het dorp, het verdriet aan zijn zijde. Als hij thuiskwam waste hij zijn handen, want dat hadden zijn vader en moeder hem zo geleerd. Daarna deed hij de deur van de ijskast open, keek of er iets voor hem klaarstond, en als dat niet zo was maakte hij spaghetti met tomaat. Vervolgens legde hij een tafelkleed op tafel en at. Het verdriet klom op de stoel naast hem, en terwijl hij at aaide de jongen het. Maar als zijn ouders erbij waren, lag het verdriet aan de voeten van de jongen. Af en toe liet de jongen zijn hand onder tafel verdwijnen en gaf het een stukje brood. De snuit van het verdriet zocht zijn hand, en daarna likte het zijn vingers.’ Elk mens draagt een eigen verdriet met zich mee. Groot of klein, hanteerbaar of onbeheersbaar. In deze poëtische roman onderzoekt Andrea Bajani het wezen van het verdriet.

An alternative/earlier cover for this ISBN can be found here Pietro is een stadsjongen uit Milaan. Zijn vader is scheikundige, en gefrustreerd door zijn werk in een fabriek. Zijn ouders delen een liefde voor de bergen, dat is waar ze elkaar ontmoetten, waar ze verliefd werden en waar ze trouwden in een kerkje aan de voet van de berg. Door deze gedeelde passie kan hun relatie voortbestaan, zelfs wanneer tragische gebeurtenissen plaatsvinden. Het stadsleven vervult hen vaak met gevoelens van spijt dat ze niet voor een ander leven hebben gekozen. Dan ontdekken ze een dorpje in het Noord-Italiaanse Val d’Aosta, waar het gezin vanaf dat moment iedere zomer zal doorbrengen. De elfjarige Pietro raakt er bevriend met de even oude Bruno, die voor de koeien zorgt. Hun zomers vullen zich met eindeloze wandelingen door de bergen en zoektochten door verlaten huizen en oude molens, en er bloeit een ogenschijnlijk onverwoestbare vriendschap op.

Jason, Julia en Rick zijn dol op avontuur. Een villa boven op de rotsen, vol mysterieuze kamers met geheimzinnige sleutels. Een deur die achter een kast verborgen zit en die niet lijkt open te gaan. Maar toch willen Julia, Jason en Rick de deur open maken.

Elke avond legt Pietro zijn oor vol verwachting op de buik van Sara om te horen of daarbinnen iets groeit. Zijn hoop slaat om in wanhoop als Sara maar niet zwanger raakt. Op een dag is ze verdwenen. Het enige wat ze achterlaat is een briefje waarop staat 'Je moeder heeft gebeld, Mario is dood. Wie is Mario?' Die vraag is voor Pietro aanleiding tot een zoektocht in het verleden, waarbij hij stuit op een onverwerkt familietrauma. Mario, de grootvader van Pietro, is ooit als een gebroken man teruggekeerd van het oostfront. Pietro kende hem eigenlijk amper; niemand in zijn familie praatte graag over Mario, en al helemaal niet over diens oorlogsverleden. Na Sara's vertrek besluit Pietro af te reizen naar de rivier de Don, die in de Tweede Wereldoorlog het frontgebied vormde tussen de Russen en de fascistische troepen. Pietro wil weten wat zijn opa daar heeft meegemaakt. Tijdens die eenzame reis zal hij ook zijn relatie met Sara in een ander daglicht gaan zien.

De geschriftvervalser Simone Simonini is een nauwkeurig observator van zijn eigen tijd. En hij ziet veel: een hysterische sataniste, een abt die twee keer sterft, lijken in een Parijs riool, jezuïeten die samenspannen tegen vrijmetselaars, vrijmetselaars en Mazzinianen die priesters wurgen met hun eigen darmen, de krombenige, aan artrose lijdende Italiaanse held Garibaldi, de bloedbaden tijdens de Parijse Commune van 1871 waar zelfs pasgeboren ratjes worden gegeten, onwelriekende kotten waar tussen de absintdampen bomexplosies en volksopstanden worden voorbereid, nepbaarden, zogenaamde notarissen, valse testamenten, diabolische broederschappen en zwarte missen. Simonini ziet veel, maar hij maakt nog veel meer mee, en bijna als vanzelf wordt hij steeds dieper betrokken in het complot dat zal leiden tot de lasterlijke Protocollen van de Wijzen van Zion, die de gehele twintigste eeuw het antisemitisme zullen aanwakkeren. Maar de vraag is of Simonini er alleen maar zijdelings bij betrokken is. Is zijn invloed niet veel groter? De Protocollen zijn een vervalsing, maar van wie precies?

Tegen de achtergrond van het zeventiende-eeuwse Europa wordt de zoektocht beschreven die de hoofdpersoon onderneemt naar de 180e meridiaan en de liefde die hij opvat voor een onbereikbare schone.

Overzichtswerk in woord en beeld van opvattingen over het begrip schoonheid in de geschiedenis en filosofie vanaf de Griekse beschaving.

Een Siciliaanse politiecommissaris wordt geconfronteerd met het lijk van een jonge vrouw die gewurgd op haar bed wordt aangetroffen.

Foucault's Pendulum is divided into ten segments represented by the ten Sefiroth. The novel is full of esoteric references to the Kabbalah. The title of the book refers to an actual pendulum designed by the French physicist Léon Foucault to demonstrate the rotation of the earth, which has symbolic significance within the novel. Bored with their work, and after reading too many manuscripts about occult conspiracy theories, three vanity publisher employees (Belbo, Diotallevi and Casaubon) invent their own conspiracy for fun. They call this satirical intellectual game "The Plan," a hoax that connects the medieval Knights Templar with other occult groups from ancient to modern times. This produces a map indicating the geographical point from which all the powers of the earth can be controlled—a point located in Paris, France, at Foucault’s Pendulum. But in a fateful turn the joke becomes all too real. The three become increasingly obsessed with The Plan, and sometimes forget that it's just a game. Worse still, other conspiracy theorists learn about The Plan, and take it seriously. Belbo finds himself the target of a real secret society that believes he possesses the key to the lost treasure of the Knights Templar. Orchestrating these and other diverse characters into his multilayered semioticadventure, Eco has created a superb cerebral entertainment.