Martine Woudt Volgorde van de boeken (chronologisch)

Het verhaal van een paar dat tegen de conventies van hun tijd vecht, is een betoverend werk over onwrikbare liefde. Mimo, geboren in armoede, wordt als kind naar zijn oom in Italië gestuurd om het beeldhouwersvak te leren. In het kleine ligurische dorp Pietra d’Alba ontmoet hij Viola, de dochter van een vooraanstaande adelsfamilie. Hoewel ze lijkt te worden begunstigd door het geluk, voelt Viola zich gevangen in haar sociale rol en verlangt ze naar onafhankelijkheid. Vanaf hun eerste ontmoeting ervaren ze samen de uitdagingen van het vroege 20e eeuw, waaronder de opkomst van het fascisme en de wereldoorlogen. Mimo, de kleine beeldhouwer, wordt uiteindelijk een gevierde kunstenaar, terwijl Viola onvermoeibaar vecht voor haar dromen als emancipated vrouw. Hun paden kruisen elkaar steeds weer, soms als bondgenoten, soms als tegenstanders, maar hun vriendschap blijft onwrikbaar. Aan het einde staat Mimo voor de pijnlijke beslissing om Viola los te laten, ondanks zijn roem.

„Život bez nej by bol smrťou.“ Nooit eerder gepubliceerde autobiografische roman van de grote filosofe en feministische icoon Simone de Beauvoir, geschreven in 1954. Ze vertelt het verhaal van haar vriendschap met Élisabeth Lacoin, die ze op negenjarige leeftijd ontmoette op een particuliere katholieke school. In de roman heten de meisjes Sylvie en Andrée. Andrée is klein voor haar leeftijd, maar straalt de zelfverzekerdheid van een volwassene uit. Onder haar rode jas verbergt ze littekens van brandwonden. Sylvie is ervan overtuigd dat Andrée een geniaal meisje is over wie boeken geschreven zullen worden. Samen leren ze zich te bevrijden van de ketenen van conventies en verstikkende verwachtingen van hun omgeving, zonder te beseffen welke hoge prijs ze zullen betalen voor intellectuele vrijheid. De meisjes besteden uren aan gesprekken over gelijkheid, rechtvaardigheid, oorlog en religie. Ze creëren hun eigen wereld, maar kunnen daar niet voor altijd blijven. Het verhaal, geïnspireerd door een vriendin die kort voor haar tweeëntwintigste verjaardag overleed, onthult een sleutelperiode in de adolescentie van Simone de Beauvoir en de fundamentele relatie die haar visie op genderongelijkheid en seksisme vormde.

Een gehandicapt meisje vertelt over haar tragische leven tijdens de burgeroorlog in Syrië.

Door stiekem enveloppen open te stomen en de brieven te lezen, heeft postbode Bilodo een manier gevonden om te ontsnappen aan zijn eenzame en eentonige leven. Het geeft hem een kijkje in het leven van anderen, in het bijzonder dat van Ségolène. Zij schrijft en ontvangt haiku's van Gaston, een meesterlijk dichter. Bilodo raakt steeds meer gefascineerd door de fijne poëtische taal en de brieven die de twee geliefden elkaar op afstand sturen en langzaam wordt hij verliefd op Ségolène. Het blijkt echter slechts een kwestie van tijd tot de hele wereld om hem heen instort…

"Echt, het woord 'islamofobie' is slecht gekozen als daarmee de haat wordt bedoeld die bepaalde idioten tegen moslims koesteren. En het is niet alleen slecht gekozen, het is ook gevaarlijk. [...] De strijd tegen racisme richt zich tegen alle vormen van racisme, maar waartegen is de strijd tegen islamofobie gericht? Tegen de kritiek op een godsdienst of tegen de afschuw van zijn beoefenaars, omdat ze van buitenlandse afkomst zijn?" Charb, vanaf 1992 een van de pijlers van Charlie Hebdo en een fervent voorvechter van gelijke rechten, getuigt van zijn ongerustheid over het feit dat hij de strijd tegen racisme verdrongen ziet worden door een strijd voor de bescherming en de promotie van een godsdienst. De term 'islamofobie' suggereert immers dat het erger is om de islam - dat wil zeggen, een manier van denken die op zich prima aanvechtbaar is - te verafschuwen dan moslims. Maar kritiek hebben op een godsdienst is geen misdrijf, terwijl iemand discrimineren op grond van zijn religieuze afkomst dat ontegenzeglijk wel is. Dit essay laat goed zien dat zowel racisten als radicale islamisten, demagogische politici en luie journalisten met het woord 'islamofobie' prima uit de voeten kunnen.

Hélènes overzichtelijke leven draait om haar man, haar kinderen en haar kleinkinderen. Ze is een voorbeeldige echtgenote, een perfecte vrouw. Tot ze op een zomerse dag in een impulsieve bui ingaat op de avances van een vreemdeling. Hélènes overspel eindigt in een nachtmerrie wanneer haar minnaar in bed een hartaanval krijgt en overlijdt. Ze vlucht en besluit deze misstap direct te vergeten en er nooit met iemand over te praten. Maar nog diezelfde avond komt ze erachter dat ze in alle paniek haar handtas in zijn appartement heeft laten staan. Geconfronteerd met een duivels dilemma gaat Hélène tot het uiterste om de waarheid te verhullen.

In 1920 begint een hechte vriendschap tussen drie jiddische dichters in Warschau. Pierre, een ingetogen jongeman, komt tijdens zijn zoektocht naar zijn Poolse grootmoeder de bijna honderdjarige Sulamita op het spoor. Ze leidt een teruggetrokken bestaan in haar stadspaleis in Rome en is het levende geheugen van een verdwenen wereld die zich uitstrekte van Moskou tot Boekarest, van Warschau tot Lviv, een wereld waar Jiddisj werd gesproken. Sulamita, die voor de Tweede Wereldoorlog uit Warschau is gevlucht, bezit zeldzame geschriften uit het interbellum, een tijd waarin het Joodse culturele leven in Oost-Europa bloeide. Tussen Pierre en Sulamita ontstaat een bijzondere vriendschap en gezeten in haar rode pluchen stoel, een van de laatste overblijfselen van de Warschause Bond van Joodse schrijvers en journalisten, vertelt zij hem over drie dichters: Perets Markisj, Oeri Tsvi Greenberg en Melech Ravitsj - over hun werk, hun leven en hun tragische lot.

Een journalist in Brazilië ontdekt een manuscript met de levensbeschrijving van de merkwaardige 17e-eeuwse jezuïet en sinoloog Athanasius Kircher.

Een vrouw kijkt terug op de laatste tien levensjaren van haar aan Alzheimer lijdende moeder, jaren waarin de onderlinge band ondanks of juist door de ziekte inniger en hechter werd.