Sylvie Le Bon de Beauvoir Boeken

Brieven van de Franse filosofe en schrijfster (1908-1986) aan haar Amerikaanse geliefde, de schrijver Nelson Algren (1909-1981).

„Život bez nej by bol smrťou.“ Nooit eerder gepubliceerde autobiografische roman van de grote filosofe en feministische icoon Simone de Beauvoir, geschreven in 1954. Ze vertelt het verhaal van haar vriendschap met Élisabeth Lacoin, die ze op negenjarige leeftijd ontmoette op een particuliere katholieke school. In de roman heten de meisjes Sylvie en Andrée. Andrée is klein voor haar leeftijd, maar straalt de zelfverzekerdheid van een volwassene uit. Onder haar rode jas verbergt ze littekens van brandwonden. Sylvie is ervan overtuigd dat Andrée een geniaal meisje is over wie boeken geschreven zullen worden. Samen leren ze zich te bevrijden van de ketenen van conventies en verstikkende verwachtingen van hun omgeving, zonder te beseffen welke hoge prijs ze zullen betalen voor intellectuele vrijheid. De meisjes besteden uren aan gesprekken over gelijkheid, rechtvaardigheid, oorlog en religie. Ze creëren hun eigen wereld, maar kunnen daar niet voor altijd blijven. Het verhaal, geïnspireerd door een vriendin die kort voor haar tweeëntwintigste verjaardag overleed, onthult een sleutelperiode in de adolescentie van Simone de Beauvoir en de fundamentele relatie die haar visie op genderongelijkheid en seksisme vormde.

The publication of de Beauvoir's letters to Sartre caused a storm of controversy in Paris in 1990. Frank and uncensored, they show her experimenting with her freedom within her love for Sartre, and trace the emotional and triangular complications of her life with him.

Written from September 1939 to January 1941, this diary offers unabridged access to a text that challenges traditional views of Beauvoir’s life and work. Her clandestine affair with Jacques Bost and relationships with various young women contradict the image of her as Jean-Paul Sartre's devoted companion. Additionally, her account of completing her novel, She Came to Stay, while Sartre began Being and Nothingness questions the perception of her work as merely illustrative of Sartre’s philosophy. The diary traces Beauvoir's philosophical evolution as she shifts from the prewar solipsism of her novel to the postwar political engagement evident in The Second Sex. Her emerging existentialist ethics are shaped by the collective experiences of refugees fleeing the German invasion and enduring life under Nazi occupation. This evolution reflects her courageous reaffirmation of individuality in crafting a humanist ethics of freedom and solidarity. The edition includes previously unpublished material, such as her thoughts on consciousness, recommended reading lists, and notes on labor unions. By providing new insights into Beauvoir’s philosophical development, this diary promises to reshape a crucial chapter of Western philosophy and intellectual history.

Brieven van de Franse schrijfster (1908-1986) aan haar vriend, de Franse filosoof en schrijver (1905-1980).

«Une journée où je n'écris pas a un goût de cendres», disait-elle. Simone de Beauvoir (1908-1986) fut philosophe, romancière, théoricienne du féminisme et militante anticolonialiste. L'écriture de soi a toujours été présente dans sa vie, débutant dès ses dix-huit ans avec un journal intime. La perte de son amie d'enfance, Zaza, a catalysé son désir autobiographique, donnant naissance aux Mémoires d'une jeune fille rangée en 1958, premier volume d'une vaste entreprise mémoriale. Ce livre, qui devait être autonome, a lancé un processus d'écriture s'étalant sur un quart de siècle. De ses Mémoires à La Cérémonie des adieux (1981), six ouvrages couvrent presque toute son existence, explorant diverses modalités du récit de soi. L'autobiographie retrace son autonomie et son rêve d'être écrivain, tandis que La Force de l'âge (1960) évoque une décennie de liberté interrompue par la guerre. La Force des choses (1963) mêle passé et présent, et Tout compte fait (1972) abandonne la chronologie au profit de thématiques. La Cérémonie des adieux témoigne des dernières années de Sartre, tandis qu'Une mort très douce (1964) aborde la maladie de sa mère. L'œuvre mémoriale de Beauvoir, répertoire des rêves d'une génération, est souvent lue comme un précieux témoignage historique, mais mérite d'être redécouverte comme une œuvre littéraire à part entière.