Fabrizio Ascari Volgorde van de boeken (chronologisch)

Als Jed Martin, de hoofdpersoon van De kaart en het gebied, het verhaal ervan moest navertellen, zou hij misschien beginnen bij een combiketel die het begaf op een koude dag in december. Of bij zijn vader, een bekend, geëngageerd architect, met wie hij tal van eenzame kerstdiners heeft genoten. Hij zou in elk geval melding maken van Olga, een beeldschone Russische die hij aan het begin van zijn carrière heeft ontmoet toen hij voor het eerst zijn fotografische werk op basis van Michelinkaarten exposeerde. Dat was vóór hij wereldwijd succes boekte met zijn 'beroepen'-reeks, waarin hij persoonlijkheden uit alle mogelijke milieus (onder wie de schrijver Michel Houellebecq) portretteerde tijdens de uitoefening van hun vak. Hij zou ook moeten vertellen hoe hij commissaris Jasselin een gruwelijke moordzaak hielp oplossen, waarvan de afschuwelijke details het politiekorps nog lang zouden heugen. Tegen het eind van zijn leven zou hij een zekere sereniteit bereiken en alleen nog gefluister voortbrengen.

Trente mois durant, de janvier 1960 au 4 août 1962, ils formèrent le couple le plus improbable : la déesse du sexe et le psychanalyste freudien. Elle lui avait donné comme mission de l'aider à se lever, de l'aider à jouer au cinéma, de l'aider à aimer, de l'aider à ne pas mourir. Il s'était donné comme mission de l'entourer d'amour, de famille, de sens, comme un enfant en détresse. Il voulut être comme sa peau, mais pour avoir été la dernière personne à l'avoir vue vivante et la première à l'avoir trouvée morte, on l'accusa d'avoir eu sa peau. Telle est l'histoire. Deux personnes qui ne devaient pas se rencontrer et qui ne purent se quitter. Des mots noirs et des souvenirs blancs. Dans la lumière adoucie d'un cabinet de psychanalyste se redit la dernière séance de Marilyn.

Uno scrittore tutto genio e sregolatezza, un luminare pericolosamente vicino all'archetipo dello "scienziato pazzo", uno zio erotomane impenitente e cacciatore di yeti, una nonna mezzana di coppie clandestine. È fatta di queste persone la famiglia di Alexandre Jardin, a dir poco particolare. Una gabbia di matti, dove si coltivano le lettere e le passioni (per lo più clandestine), in cui l'unica presenza rassicurante e capace di riportare il giovane Alexandre, e le leggende famigliari, con i piedi per terra, è la cameriera Zouzou.

Kao osmogodišnjak, Nejtan je, na trenutak mrtav, prošao kroz svjetlosni tunel. Skočivši u jezero kako bi spasao jednu devojčicu, utopio se. Prestanak rada srca, klinička smrt. A zatim, ponovo, život. Dvadeset godina kasnije, Nejtan je postao jedan od najuspješnijih advokata u Njujorku. Zaboravio je na taj događaj iz detinjstva. Čak se i oženio, devojčicom sa jezera. Melori, koja ga je napustila, ali koja mu nedostaje kao i prvog dana... Međutim, Nejtan ne zna da oni koji se vrate više nisu isti kao što su bili. Danas, kada je uspješan i slavan, otkriće zbog čega se vratio. Da li je on i dalje čovjek kao i svi drugi? Nezaboravna priča o ljubavi… Napeto putovanje u nepoznate sfere koje se iščekuje sa knedlom u grlu.

Un chevalier noir, glorieux maître d'escrime et de musique. Une jeune élève masquée, visage de l'amour impossible. Une revanche à prendre avant le crépuscule. Un Paris de passions, comme une scène de théâtre. Un roman inoubliable...

Amos Gitai nel racconto autobiografico, lirico e per immagini di un popolo sacro e di un conflitto infinito. È la narrazione evocativa del luogo in cui i genitori del regista si trasferirono nel 1950. Quel Monte Carmelo che diventa così non solo il regno magico dell'infanzia, ma anche il crocevia simbolico della storia dell'uomo, del popolo ebraico e del conflitto arabo-israeliano. Gitai riesce così a intrecciare storia personale e storia sacra, le vicende politiche e la parabola di un popolo che è metafora del destino umano, fondendo memoria collettiva ed esperienza personale.

Voici les lettres adressées à Dieu par un enfant de dix ans. Elles ont été retrouvées par Mamie Rose, la « dame rose » qui vient lui rendre visite à l'hôpital pour enfants. Elles décrivent douze jours de la vie d'Oscar, douze jours cocasses et poétiques, douze jours pleins de personnages drôles et émouvants. Ces douze jours seront peut-être les douze derniers. Mais, grâce à Mamie Rose qui noue avec Oscar un très fort lien d'amour, ces douze jours deviendront légende.

Karl Hoffmann, figlio di un pastore luterano di Magdeburgo, decide di seguire le orme paterne e si iscrive alla facoltà di teologia di Berlino. Sono gli anni Trenta del Novecento, e la Germania è in completa rovina. Mentre l'inflazione mangia interi patrimoni nel giro di pochi giorni, tensioni sociali fortissime sconvolgono la debole repubblica di Weimar e il popolo tedesco, abbacinato dalle promesse di una Germania di nuovo ricca e potente, dà il potere a un nuovo e aggressivo leader politico: Adolf Hitler. Quando il nuovo regime cerca di rendere l'Università e la stessa Chiesa luterana strumenti di diffusione della propaganda, Karl si unisce con altri compagni a un'organizzazione clandestina.

Daniel is een succesvolle komiek: met bijtende humor legt hij de pijnlijke plekken van onze tijd bloot en verdient daarmee veel geld. Door zijn status heeft hij de vrouwen bovendien voor het uitkizen. Toch is hij niet gelukkig - of hooguit tijdelijk. Vele eeuwen later, lang nadat de mensheid is vervangen door een nieuwe intelligente soort, formuleert Daniels kunstmatige nazaat Daniel25 de vraag heel pregnant: valt een volmaakt rimpelloos leven te verkiezen boven een leven met (een paar) hoge toppen en (steeds meer) diepe dalen? De Opperzuster zegt van wel, maar zij vergeet één ding: de mogelijkheid van een eiland. Met deze roman, zijn vierde en misschien wel meest ambitieuze tot nu toe, trekt Michel Houellebecq de lijn van 'Elementaire deeltjes' en 'Platform' verder door. Nu de moderne westerse samenleving zich gretig lijkt te hebben aangepast aan het wrang-komische beeld dat hij ervan schetste, is het tijd voor de volgende fase: de nietigverklaring van de mens als zodanig. Maar net als Houellebecqs eerdere romans laat 'Mogelijkheid van een eiland' zich ook lezen als een pleidooi voor de liefde.

La Sanfelice è un omaggio di Alexandre Dumas alla città di Napoli, dove lo scrittore trascorse oltre tre anni. Questo romanzo, considerato il più grande mai scritto su Napoli e sull'effimera rivoluzione giacobina, è ricco di intrighi e colpi di scena, mantenendo un alto livello di suspense. I personaggi indimenticabili includono la perfida Maria Carolina, re Ferdinando, la lasciva Lady Hamilton e i patrioti della Repubblica partenopea, come Eleonora Pimentel Fonseca e Caracciolo, ciascuno rappresentato con passioni, avventure e studi. La protagonista, Luisa, è una figura romantica che evoca melodrammi, mentre il suo ardente innamorato, Salvato, incarna il fervore rivoluzionario. Il generale Championnet porta le idee di cambiamento, affiancato da personaggi eccentrici come Michele il Pazzo e fra Pacifico. Dumas descrive con maestria battaglie, orrori e la vita quotidiana di Napoli, dai cardinali ai lazzaroni, dai pescatori ai briganti. La narrazione evoca il miracolo della liquefazione del sangue di san Gennaro, le tempeste marine e il vibrante brulichio delle strade. Concludendo, Dumas prefigura che, nel futuro, il suo romanzo diventerà la storia di Napoli.