Rubén Martín Giráldez Volgorde van de boeken (chronologisch)

Hay días en los que la vida es hermosa y otros en los que parece un infierno. Tres primos, hijos de los fundadores de un grupo turístico con hoteles en todo el mundo, están a punto de descubrirlo. A sus dieciocho años, disfrutan de la inauguración de un nuevo hotel en Sri Lanka, rodeados de fiestas, alcohol, submarinismo y lujo asiático. Embriagados por su juventud y las comodidades económicas, actúan como si fueran los futuros dueños del mundo. Sin embargo, todo cambia drásticamente cuando se emite una alerta de tsunami en el océano Índico. En cuestión de minutos, deben dejar atrás la isla y las locuras que han cometido. En el año 2004, aprenderán que todos los actos, buenos o malos, tienen consecuencias, y que esta no será la última gran ola que arrase con sus vidas. Ganadora del Premio Nacional de la Crítica de narrativa en catalán, esta novela adictiva oscila entre lo apocalíptico y lo carnavalesco, mostrando a Albert Pijuan como un autor de gran inteligencia narrativa y virtuosismo estilístico. Su obra frenética y delirante, con un humor incisivo e irreverente, ofrece una crítica implacable a una élite indolente y voraz, y a la visión del mundo como un simple resort.

Tram 83 is een kroeg-eettent-bordeel in Congo, in een stad die 'het Stadland' wordt genoemd. Het is er vol en smerig, het is de enige tent die dag en nacht open is. Voor de meeste bezoekers ervan is het leven een kwestie van overleven. Twee stamgasten van Tram 83 zijn Requiem en Lucien, die samen hebben gestudeerd en een appartement delen. Requiem heeft een verleden vol gevechten in de jungle en maakt nu provocerende foto's van rijke toeristen om ze te kunnen chanteren. Lucien was leraar geschiedenis en is om politieke redenen gevlucht uit 'het Achterland'. Hij schrijft een toneelstuk en probeert daarvoor een uitgever te vinden, terwijl Requiem hem alle mogelijke obstakels in de weg legt. Het ritmische, zintuiglijke en beeldende taalgebruik in Tram 83 weerspiegelt het chaotische gewoel in de kroeg. Met zijn krachtige, soms speelse en dan weer grimmige stijl maakt Mujila de gevoelens van ontreddering, woede en verdriet voelbaar van een Congolese bevolking die niet veel illusies heeft, maar wel begiftigd is met een hardnekkige vitaliteit.