Guan Moye Volgorde van de boeken (chronologisch)

Een scherpe en humoristische kijk op het Chinese éénkindbeleid, vanuit het perspectief van een gynaecologe. Voet Wan, bijgenaamd Kikkervisje, schrijft een boek over zijn tante, een bekende gynaecologe. Ze is aanvankelijk de heldin van het dorp, maar wordt gezien als een duivelin wanneer ze actief gaat meewerken aan de éénkindpolitiek en regelmatig mannen steriliseert en zwangere vrouwen tegen hun zin aborteert. Rondom haar kleurrijke maar ook angstaanjagende persoon ontvouwt zich de geschiedenis van de familie en de vrouwen in het dorp. Om de tragedie van het leven en lot van tante duidelijk te maken schrijft Kikkervisje een grotesk toneelstuk. Mo Yan is China’s meest gelezen auteur. Hij begon met schrijven toen hij bij het Volksbevrijdingsleger zat. In het Westen verwierf Mo Yan bekendheid door de met een Gouden Beer bekroonde verfilming van zijn roman Het rode korenveld uit 1987. Verder heeft hij een aantal literaire prijzen op zijn naam staan en werd zijn roman Kikkers in 2011 bekroond met de prestigieuze Mao Dun-prijs. In 2012 ontving Mo Yan de Nobelprijs voor Literatuur.

Shangguan Jintong is, na zeven ongewenste dochters, het achtste bastaardkind van de laatste Chinese vrouw met ingebonden voeten. Tot aan het begin van zijn puberteit drinkt hij uitsluitend moedermelk, waardoor hij gefixeerd raakt op borsten en heupen. Hij bezit niet het vermogen tot veinzen, liegen en bedriegen, die in zowel het maoïstische als het moderne China noodzakelijk zijn om te overleven; in zijn weerloze goedheid wordt zijn lot getekend door de krankzinnige Chinese geschiedenis.

Op een dag aan het einde van de zomer van 1985 worden in een klein dorp in het oosten van China drie personen gearresteerd.

Verhalen uit de Chinese Volksrepubliek in de periode 1985-1993.

In een afgelegen streek in China leiden de boeren in de jaren dertig een hard bestaan. De Chinezen strijden niet alleen tegen de Japanse bezetter, maar ook tegen elkaar. De dieprode korenvelden - generaties lang symbool voor leven en geluk - danken hun kleur steeds minder aan de gloed die er in de oogsttijd overheen ligt, en steeds meer aan het bloed dat er vloeit.