Jan Pieter van der Sterre Boeken

Ierland, 1945 . Cyril wordt geboren als bastaardzoon van een verstoten tienermeisje. Het welgestelde echtpaar Avery adopteert hem, maar Cyril vraagt zich vaak af waarom, want zijn adoptieouders laten geen gelegenheid onbenut om hem op het hart te drukken dat hij geen echte Avery is. Hij voelt zich ook geen Avery, en hij voelt zich ook niet thuis in het katholieke naoorlogse Ierland. Pas als hij de flamboyante charmeur Julian Woodbead ontmoet, is de eerste stap naar de zoektocht van zijn identiteit gezet – een zoektocht die hem tot in Amsterdam en New York voert, in een poging het geluk en de liefde te vinden. John Boyne verbeeldt op fenomenale wijze de verlossende kracht van de menselijke geest, en laat de lezer en passant voelen hoe onwelkom de wereld kan zijn voor zoekende zielen.

Historische brontekst voor het kubisme en voor de beeldende poëzie uit resp. 1913 en 1918. Bevat: 'Esthetische bespiegelingen : (de kubisten)' - vert. van: 'Méditations esthétiques (Les peintres cubistes)'; 'De nieuwe tijdgeest en de dichter' - vert. van: 'L'esprit nouveau et les poètes'. Met kleurenillustraties. Omslagillustratie: Pablo Picasso Oplage: 500 ex.

‘Een ingenieuze roman waarmee John Boyne bewijst een van de meest overtuigende auteurs van zijn generatie te zijn.’ The Observer. Overal zijn verhalen te vinden, als je maar goed genoeg zoekt. Tenminste, dat is wat de beginnende schrijver Maurice Swift besluit. Hij heeft ambitie en schrijftalent, maar zijn schrijversdroom komt niet van de grond door een gebrek aan inspiratie. Een ontmoeting met bestsellerauteur Erich Ackermann in een Berlijns hotel biedt hem een kans om in de literatuur door te breken. Erich, eenzaam en met een verhaal te vertellen, vindt in Maurice een gretig luisterend oor. De charme van Maurice maakt Erich blind voor de waarheid: soms is het beter om je verhaal voor jezelf te houden. Dit psychologische kat-en-muisspel laat zien dat de wereld aan je voeten ligt als je bereid bent tot het uiterste te gaan. De pers over het verhaal: ‘Een heerlijk, duister verhaal over ambitie, verleiding en literaire diefstal. Meeslepend en angstaanjagend, krachtig en verontrustend. Maurice Swift is een onvergetelijke protagonist; gevaarlijk maar onweerstaanbaar.’ The Observer. ‘Een eersteklas pageturner.’ The Guardian. ‘Onweerstaanbaar boeiend en met zwarte humor geschreven.’ The Irish Independent.

Geschiedenis van de Frans-Joodse bankiersfamilie Camondo aan de hand van 58 (fictieve) brieven van de auteur (1964) aan Moïse de Camondo (1860-1935), lid van deze familie.

Tweeëntwintig jaar na de ontvoering van haar tweelingzus door Noord-Koreaanse spionnen is Jenna Williams nog steeds op zoek naar aanwijzingen of haar zus leeft. Ze probeert toegang te krijgen tot het geheimzinnige en afgesloten land, wat haar onder de aandacht brengt van de CIA. Als er aanwijzingen zijn dat haar zus is opgesloten in een speciaal strafkamp, besluit Jenna deel te nemen aan een geheime en gevaarlijke missie diep in het hart van het Noord-Koreaanse regime. Een levensgevaarlijk kat-en-muisspel volgt, waarbij Jenna een onverwachte bondgenoot vindt in een hooggeplaatste Noord-Koreaanse diplomaat die opgejaagd wordt door zijn eigen geheime dienst en wil overlopen naar het Westen.

Kan een octopus gereedschap gebruiken? Weten chimpansees wat eerlijk is? Kan een vogel raden wat een andere vogel weet? Voelen ratten empathie met hun vrienden? Niet zo lang geleden zou het antwoord op al deze vragen ‘Nee’ geweest zijn, maar nu zijn we er niet meer zo zeker van. Als je goed kijkt, blijken dieren een stuk slimmer te zijn dan we dachten. Wat is het verschil tussen menselijke en dierlijke intelligentie, en vooral: hoe komen we daarachter? Het zijn vragen die Frans de Waal al zijn hele carrière bezighouden. De laatste jaren heeft het onderzoek naar dierlijke intelligentie een grote vlucht genomen. Onderzoekers proberen zich steeds meer te verplaatsen in het standpunt van de dieren. In Zijn we slim genoeg om te weten hoe slim dieren zijn? maakt Frans de Waal de balans op. Een fascinerend boek dat je op een werkelijk andere manier laat kijken naar wat dier én mens kunnen.

In een prettig en rustig bejaardenhuis vormen vier bewoners een onwaarschijnlijk clubje. Een keer per week, op de donderdag, ontmoeten ze elkaar om onopgeloste moorden te onderzoeken. Als een vastgoedontwikkelaar uit het nabijgelegen stadje wordt vermoord komt ‘de moordclub’ in actie; het is hun eerste grote zaak. Tot hun verbazing lijkt de moord alles te maken te hebben met hun eigen verzorgingshuis. De vier vrienden mogen dan wel behoorlijk op leeftijd zijn, ze hebben allemaal meer dan genoeg levenservaring. Maar zijn ze nog in staat om een moordenaar te vinden voor hij weer toeslaat?

Het uitbreken van een pestepidemie in een Noord-Afrikaanse stad met als gevolg het totale isolement stelt de bewoners voor fundamentele vragen over goed en kwaad.

Rond een onhandige en dromerige Parijse jongeman ontstaan vreemde verwikkelingen.

Het lijkt Sam Tahar aan niets te ontbreken: hij heeft een glanzende carrière bij een prestigieus advocatenkantoor in New York, veel geld, aandacht van de media en een `goed huwelijk. Maar zijn succes berust op bedrog, dat ooit is begonnen met een leugentje. Om zijn kans op een goede baan te vergroten heeft de van oorsprong Arabische Samir twintig jaar geleden zijn naam in sollicitatiebrieven afgekort tot Sam. Maar toen die naamsverandering direct tot een mooie betrekking leidde, besloot hij zichzelf een compleet andere identiteit aan te meten en de joodse roots van zijn voormalige beste vriend Samuel te lenen. Terwijl Samirs ster rees, leidde Samuel een marginaal bestaan in een roerige Parijse buitenwijk en probeerde hij vergeefs schrijver te worden. Wel woont hij nog altijd samen met Nina, die destijds voor hem heeft gekozen en niet voor Samir. Maar als het drietal elkaar na twintig jaar weer ontmoet, is er ruimte voor andere en ingrijpende keuzes. De levens van Samir, Samuel en Nina komen onder grote druk te staan, wat uiteindelijk leidt tot een dramatische ontknoping.

Voltaire, says Ian Buruma, was the ultimate Anglophile: liberal, humorous, enlightened, and ultimately humane. In that respect, he's not unlike Buruma himself, whose delightful Anglomania weaves a compelling story, from Voltaire onward, of the ways in which European exiles and émigrés have fallen under the spell of the intangible mix of snobbery, liberalism, xenophobia, and tolerance which make up the English character. Buruma's roll call of Anglophiles is impressive. Wonderful sections on Voltaire are followed by chapters on Goethe's Bardolatry, a marvelously vivid account of frustrated revolutionary exiles in Victorian London (including Marx and Mazzini), and Theodor Herzl's vision of a Jewish state based on his admiration of the English aristocracy. The book concludes with sketches of two of the most influential Anglophiles of 20th-century English culture: Nikolaus Pevsner and Isaiah Berlin. But Buruma never loses sight of the darker side of national belonging, interweaving his own complex family history into the narrative, as well as some subtle and perceptive accounts of the state of the nation as Buruma views it from the office of The Spectator and the Conservative Party Conference in post-Thatcherite Britain. A marvelous book about belonging and Englishness: witty, erudite, subtle, and above all humane. --Jerry Brotton, Amazon.co.uk

De jonge Mozes heeft geen gemakkelijk leven in het weeshuis waar hij opgroeit. Niet alleen is er de strenge directeur Dieudonné Ngoulmoumako, hij wordt ook nog eens gepest door een etterige tweeling. Maar als Mozes wraak neemt door rode peper over hun eten te strooien, oogst hij hun respect en raken ze bevriend. Gedrieën ontvluchten ze het weeshuis en belanden in de kuststad Pointe-Noire, waar ze een nieuw leven beginnen als dievenbende.

Na elke aanslag gaan we voor meer veiligheid - en hopen we op meer vrede. Maar is dat genoeg? Thomas d'Ansembourg en David Van Reybrouck vragen zich af of geweld zich echt enkel met geweld laat bestrijden. Vrede is een vak. De opvoeding tot vrede moet net zo vanzelfsprekend zijn als gymnastiek en lichamelijke verzorging. Dit essay pleit voor mindfulness, geweldloze communicatie en compassie op school, op het werk en thuis. Zweverig? Recente wetenschappelijke inzichten bewijzen hoe deze technieken werkelijk leiden tot een beter zelfbeeld, betere leerprestaties en wederzijds begrip. Ze verhogen de mentale hygiëne, zowel van mens als maatschappij. Als tien minuten stilzitten per dag volstaat, waarom doen we er dan decennia over om die gewoonte in te voeren?

De eerste politiefoto's van Lionel Pepperdine werden gemaakt toen hij drie was - iets met konijnenkeutels en vuurwerk. Hij werd toen officieel tot Asociaal bestempeld, waaraan hij zijn bijnaam heeft te danken: Asbo. Dan wint hij de lotto: 'Het bewijs dat God gevoel voor humor heeft', aldus de gevangenbewaarder die hem ooit mocht bewaken. Maar het maakt van Lionel bepaald geen rustige, tevreden man. Het neefje van deze onverbeterlijke crimineel- een lief, vriendelijk en bescheiden jongetje dat zo graag intellectueel wil zijn - slaat het allemaal gade. Zowel een komedie als een vlijmscherp boek over Engeland: dit is de Amis die we kennen van Geld of London Fields: net zo boos en net zo intelligent als zijn hoofdpersonen. Martin Amis is een van de belangrijkste schrijvers van zijn generatie. Geld, London Fields, De Informatie, De pijl van de tijd en De zwangere weduwe behoren tot de klassiekers van de moderne literatuur. 'De zwangere weduwe is een rijke roman, die spettert van de stilistische brille en speelt met literaire genres. Het boek is een soms oergeestige seksuele satire, lijkt hier en daar een autobiografie, heeft veel weg van een austeniaanse "comedy of manners" en barst van de literaire verwijzingen en dichtregels. Het perspectief is ingenieus.' - De Groene Amsterdammer 'Martin Amis is een der grootste Engelse schrijvers van de voorbije veertig jaar.' - De Standaard