Olaf Brenninkmeijer Volgorde van de boeken (chronologisch)

Mijn bericht aan de wereld, al in 1944 geschreven, is een tijdsdocument van de allereerste orde en het leest als een spannende spionageroman. Wanneer Hitler Polen binnenvalt, vlucht de vijfentwintigjarige Karski met zijn eenheid naar het oosten en loopt recht in de armen van de Russen, die hem aan de Duitsers overleveren. Hij springt uit een veewagon en weet de Poolse verzetsbeweging te bereiken. Vanwege zijn talenkennis en zijn fenomenale geheugen wordt hij ingezet als koerier voor de Poolse regering in ballingschap in Frankrijk. Op verzoek van Joodse partizanen laat hij zich binnensmokkelen in het getto van Warschau en - kapo-uniform - in een concentratiekamp waar hij ooggetuige is van de Jodenvernietiging. In 1942 reist hij dwars door nazi-Duitsland naar Engeland en Marika waar hij Eden en Roosevelt persoonlijk vertelt hoe ongehoord de Duitse tekeergaan in Polen. De suggestiviteit van de beelden en het levendige karakter van de dialogen in dit boek zijn veelvuldig geprezen. Het is een indrukwekkende getuigenis van moed en loyaliteit.

Een zesjarig jongetje is op gruwelijke wijze in zijn achtertuin vermoord. Vrijwel meteen is een verdachte opgepakt: Johnny Donahue, een briljant Harvard-studen met het syndroom van Asperger. Hij heeft zelfs al bekend. Maar patholoog-anatoom Kay Scarpetta ontdekt dat hij het nooit gedaan kan hebben. In dezelfde week is in het park bij Boston een onbekende jongeman overleden. Scarpetta vindt het merkwaardig dat zijn lichaam pas begon te bloeden nadat het het mortuarium binnen was gebracht. Bij onderzoek krijgt ze hulp van haar nichtje Lucy, die precies op de hoogte is van de laatste technologische ontwikkelingen, zoals minuscule robotcamera's. Ondertussen staan Scarpetta's integriteit en geloofwaardigheid op het spel. Het begint duidelijk te worden dat haar rechterhand, Jack Fielding, zijn bevoegdheden in het mortuarium ruimschoots overschreden heeft... In de zinderende ontknoping grijpen alle gruwelijke details, raadsels en verhaallijnen op ingenieuze wijze in elkaar.

Wat is gevaarlijker: een pistool of een zwembad? Wat hebben sumoworstelaars en schoolmeesters gemeen? En waarom wonen drugsdealers bij hun moeder? Het zijn vragen die je niet gauw van een econoom zou verwachten. Maar Steven Levitt is geen typische econoom. In Freakonomics onderzoekt hij met co-auteur Stephen Dubner de verborgen kant van de dingen om ons heen. De geheimen van de Klu Klux Klan, bijvoorbeeld. Of de waarheid over vastgoedmakelaars. En, stelt hij, heeft het dalen van de misdaadcijfers in plaats van met een goed draaiende economie niet eigenlijk alles te maken met de legalisering van abortus? Freakonomics is het leukste en verhelderendste boek over economie dat je je kunt voorstellen. Een mix van essentiële feiten en een meeslepende vertelling, die onze blik op de moderne wereld voorgoed verandert en verscherpt.