Rosa Ventrella Volgorde van de boeken (chronologisch)

Carbonara, ein Dorf in Apulien, in den 30er Jahren: Margiala, eine starke Frau von außergewöhnlicher Schönheit, hat drei Töchter: Rosetta, schön und furchtlos wie sie selbst, Cornelia, die das honigfarbene Haar und die hellen Augen ihres tragisch verstorbenen Vaters besitzt, und Diamante, die jüngste, mit ihren ungezähmten Locken und ihrem rebellischen Geist. Die vier Frauen sind eine eingeschworene Gemeinschaft, mutig gehen sie gemeinsam durchs Leben. Auch als Rosetta und Cornelia heiraten und Diamante eine freie Beziehung zu ihrer großen Liebe Antonio beginnt, halten sie zusammen. Doch dann stehen die vier vor der größten Herausforderung ihres Lebens, denn der große Krieg kommt nach Apulien …

Teresa a Angelina jsou dvě sestry, které nemůžou být odlišnější. Jedna jemná, plachá a tichá, druhá živá a zvídavá. Jsme na začátku čtyřicátých let minulého století na italském jihu v Apulii. Kraji stejně tak krásném, jako chudém. Obyčejní venkované svádějí marný boj s bohatou šlechtou, která je vykořisťuje. Když otec odejde od rodiny do války, matka Caterina zůstane sama s krásnými dcerami a dává se do služeb bohatého barona. Od té doby se do osudu celé rodiny jako jed vpíjí hanba a pomluvy a drží se jí jako klíště. Ostuda se ještě více prohlubuje, když se Angelina zamiluje do baronova syna a uteče z domu. Silný příběh o hanbě jedné rodiny se prolíná s dějinami Itálie a je podpořen vynikajícím evokativním a sugestivním psaním.

Puglia, 1945. In een klein dorpje groeien de zusjes Teresa en Angelina op in een arme arbeidersfamilie. Ze zijn in alles verschillend: Teresa is stil en kwetsbaar, Angelina is uitbundig en onbeschaamd. Als de vader van Teresa en Angelina naar het front wordt gestuurd en de armoede echt toeslaat, wordt hun beeldschone moeder Caterina gedwongen tot een verschrikkelijk compromis: één keer per week gaat ze naar het landhuis van baron Personè, de machtige grootgrondbezitter. Ze komt elke keer terug met genoeg eten voor het hele gezin. De veilige gemeenschap verandert in een slangenkuil van giftige roddels. De schande van Caterina's keuze besmet de hele familie, behalve Angelina, die het negeert en weigert zich te schikken. Ze verliest zich liever in de sprookjes in haar hoofd, met verstrekkende gevolgen.

Voor fans van Elena Ferrante's Neapolitaanse serie komt een meeslepende familiesaga over de strijd van een wilskrachtige jonge vrouw tegen haar onderdrukkende kleine stad, geschreven door de gerenommeerde Italiaanse auteur Rosa Ventrella. In het oude Bari staat Maria De Santis bekend als "Malacarne," het slechte zaad. Bijgenaamd vanwege haar donkere kenmerken, vulkanische temperament en verzet tegen regels, kan het koppige meisje zich alleen de mogelijkheden voorstellen die buiten haar arme buurt liggen. Opgegroeid met haar moeder, twee broers en een tirannieke vader, moet Maria zich schikken. Dat doet ze - temidden van het erbarmelijke leven waarin ze is geboren, de wreedheden van haar kleinzielige buren en de constante dreiging van geweld. Terwijl ze haar behoefte aan ontsnapping verzoent met de loyaliteit die ze voelt voor haar familie, heeft Maria haar reddingen: haar geheime vriend Michele, de zoon van een rivaliserende familie en net zo'n buitenstaander als zij, en haar passie voor boeken, die haar misschien ooit ver weg zal brengen. In deze prachtig weergegeven en zintuiglijk rijke roman verkent Rosa Ventrella de grenzen van loyaliteit, de verlossende kracht van vriendschap en liefde, en het vuur in de ziel van een vrouw die geboren is om vrij te breken.

C'è un oleandro in fiore nel giardino di una casa a Carbonara, in Puglia. Lo ha piantato Agostino, quando si è trasferito lì con sua moglie Anita, per tutti “la Margiala”. Donna di rara e profonda bellezza, la Margiala ha il potere di lenire i dolori dei neonati, è aiuto prezioso durante i parti e all’occorrenza è in grado di togliere il malocchio. Ha tre figlie: Rosetta, Cornelia e Diamante, la più piccola. La prima è bella e selvaggia come lei. La seconda ha i capelli color miele e gli occhi chiari del padre. Diamante invece è paffuta e la sua testa è sempre arruffata: da quei ricci indomiti – le ripete la madre – deriva il suo spirito ribelle. Con occhio severo, che quasi mai indulge alla tenerezza, la Margiala assiste negli anni alla morte del marito, al sopraggiungere della guerra e alla crescita delle figlie, con i loro amori infelici, le passioni brucianti, le delusioni amare. La presenza rassicurante della Margiala, avvolta nel suo silenzio impenetrabile, veglia comunque su di loro, anche di fronte al destino più imprevedibile…