Aan organisaties worden tegenwoordig hoge eisen gesteld. Flexibiliteit, innovatie en een optimaal gebruik van menselijke kapaciteiten zijn levensvoorwaarden geworden. Daarnaast wordt in toenemende mate nadruk gelegd op de eis tot 'humanisering van de arbeid, het kreëren van werkverbanden die ook in menselijk opzicht optimaal funktioneren. Kunnen die eis tot humanisering en de noodzaak van efficiency, produktiviteit en innovatie met elkaar in overeenstemming worden gebracht? De auteur laat zien dat dit beter mogelijk is dan de huidige organisatiepraktijk doet vermoeden. Hij komt daarbij op basis van onderzoek en experiment niet tot een blauwdruk van de ideale organisatie, maar wel tot verheldering van het probleem en een bepaling van de richting waarin organisaties zich moeten ontwikkelen. Hij wijst konkrete wegen tot verbetering van bestaande werkverbanden en gaat na hoe ook bij de introduktie van nieuwe werkwijzen en technologieën, zoals automatisering, voorkomen kan worden dat onaanvaardbare arbeidssituaties ontstaan. Een fundamentele herziening van het 'klassieke denken over organisaties is daarbij geboden.
