Katarzyna Ryrych Volgorde van de boeken (chronologisch)

Bohater książki to zdolny uczeń, który dorastał w dysfunkcyjnej rodzinie. Jako kilkulatek doświadczył wielu traum. Najgorszą z nich była strata najbliższej mu osoby. Ta niezagojona rana otwierała się w nim cyklicznie, wywołując złe sny, lęki, poczucie pustki i tęsknotę. Postrzegam Dogonić siebie jako znakomite studium psychologiczne, ale i współczesną przypowieść o chłopaku po przejściach, stojącym na rozdrożu, który odzyskał wiarę w siebie, w sens własnego istnienia. Dokonał świadomych wyborów i zdobył metę, na której czekały miłość, szczęście, dobro, wolność. dr Katarzyna Slany

Nagroda główna w 5. Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren na współczesną książkę dla dzieci i młodzieży. Turret wymachuje rękami i zaczyna każde zdanie od: „Uh-duh-duh”. Porszak nie lubi się przytulać i układa kamienie od największego do najmniejszego. Został tak nazwany przez Turreta, który kiedyś usłyszał, że jego przyjaciel „ma auto”. Ale to jeszcze nie wszyscy mieszkańcy RODOS, czyli Rodzinnych Ogródków Działkowych (Ogrodzonych Siatką). W Dziczy, czyli najbardziej niedostępnym i zarośniętym zakątku ogródków, chłopcy spędzają lato w towarzystwie Gabaryta, Pandy, Szmirabelli oraz pracującego nad eliksirem szczęścia Wuja Kukułki. To dzięki nim mogą wreszcie poczuć się „normalnie”. Chociaż czy normalność w ogóle istnieje? Może została wymyślona przez ludzi, którzy nie potrafią dostrzec sensu w układaniu kamieni? Katarzyna Ryrych – jedna z najczęściej nagradzanych i najbardziej cenionych polskich autorek piszących dla dzieci i młodzieży. Zdobyła m.in. pierwszą nagrodę w 2., 3. i 5. edycji (w tej ostatniej także Grand Prix) Konkursu Literackiego im. Astrid Lindgren (za „Wyspę mojej siostry”, „O Stephenie Hawkingu, czarnej dziurze i myszach podpodłogowych” oraz „Lato na Rodos”), a także nagrodę główną w konkursie Książka Roku Polskiej Sekcji IBBY 2017 za „Łopianowe pole”. Kocha zwierzęta, maluje, gra na wiolonczeli i fortepianie.

Dítlakhy ze zvychajnogo podvīrʼya či ne shchodnya stajutʹ svidkamy nezvychajnykh podij! Ta khіba mozhe buty inakshe, yakshcho v susіdnomu budynochku zhive Charіvnіtsya, u yakoi, zvisno, ye chornyj kit, a v hostі prikhoditʹ tayemnychyj d-r A. Kula, honykhmarnyk Tymofіj і panі Dora, yaka bahato rokіv bezusпіshno podaje zayavu do Tovarystva Charіvnitsʹ, ale їй postіyno vidmovlyayutʹ (ne hoditsya maybutnіy charіvnіtsi viddavaty perevahu pylososu nad mіtloyu!). Shchodnya tut stajutʹ dyva: khtosʹ peretvoryuyetsya na zhabu, kit hraє na akordeoni і primushuye hoydalku shaleno vitantsʹkuvaty, u shkarpettsi roste kosmіchna chorna dira, dіtey skrizʹ suprovodzhuyetʹ khymerna Tsifra, a nad podvіrʹyam spalakhuyetʹ nova zirka… Nu khіba mozhna zhyttya v budynku kraj Lopushanoho Polya promіnʹaty na zhyttya v «Elіtnomu», — duzhe dorohomu, ale takomu nудnomu і peredbachenomu zhytlovomu kompleksі?

Koniec XVI wieku. Gdzieś w Polsce ojciec dwunastoletniego Jakuba przegrywa w kości kalekiego syna z wędrownym kuglarzem. Mistrz Avius - nowy opiekun chłopca, odkrywa w nim niezwykłą ciekawość świata i żądzę wiedzy. Uczy go wszystkiego, począwszy od sztuki czytania i pisania, aż do... číst celé

Dwunastoletnia Sabina żałuje, że nie mieszka w bloku jak wszyscy, a jej tata nie jest elektrykiem. Jednak kamienica na Końcu świata numer 13 to jej dom. Jak się okazuje – absolutnie wyjątkowy! To pachnąca sztuką i cyganerią przyjazna przystań dla znajomych artystów, to dźwięki tanga, to kolorowe ptaki cudaki.Sabina powoli zaczyna dostrzegać, że artystyczna rodzina to najpiękniejsze, co mogło się jej przytrafić w życiu. Podobnie jak pierwsza wakacyjna praca i nowy przyjaciel na dobre i na złe. Dziewczyna czuje w kościach, że idzie nowe. Niektórzy nazywają to „dorastaniem”.