Kristien Hemmerechts Boeken

Ervaringen van de schrijfster in Amsterdam, Berlijn, Australië, Zuid-Afrika en de Verenigde Staten.

Vijf verhalen over Janne en Jamila, die bij elkaar in de klas zitten. Ze komen uit heel andere gezinnen, maar zijn elkaars beste vriendinnen. De meiden werken aan hun spreekbeurt, gaan met de ouders van Jamila naar Parijs en bezoeken de dierentuin. Vanaf ca. 9 jaar.

Boek over de lezende vrouw als thema in de Westerse schilderkunst en de fotografie van de middeleeuwen tot heden, ingeleid door Kristien Hemmerechts, die een driehoeksverhouding blootlegt tussen man, vrouw en boek. Afbeeldingen van lezende vrouwen hebben een bijzondere schoonheid, charme en expressiviteit. Stefan Bollman onderzoekt waarom ze lezen en in welke lectuur ze verdiept zijn. Daarnaast vernemen we iets over de kunstenaar, de context en het tijdperk waarin het werk tot stand kwam.

Voor iedereen die van lezen houdtWant iedereen moet de kans krijgen om te leren lezen en schrijvenMeer dan 76 miljoen kinderen in ontwikkelingslanden gaan niet naar de basisschool. Ze leren niet lezen of schrijven. De opbrengst van Stampvol spannende verhalen voor het goede doel komt ten goede aan de non-profitorganistatie Room to Read, die boeken en scholing verzorgt voor kinderen in Azië en Afrika. Room to Read heeft inmiddels de levens van meer dan 3,1 miljoen kinderen veranderd. Elk verkocht boek van Stampvol spannende verhalen levert 5 schoolboeken op.Stampvol spannende verhalen voor het goede doel bevat korte verhalen, voor het merendeel speciaal voor deze gelegenheid geschreven, van de succesvolste Nederlandse en Vlaamse thrillerschrijvers van dit moment. Willem Asman, Marianne en Theo Hoogstraaten, Bavo Dhooge, Nicolet Steemers, Simon de Waal, Alex van Galen, Daniëlle Hermans en alle andere auteurs in deze bundel, en diverse bedrijven die hielpen bij het tot stand komen van deze uitgave, werkten allemaal belangeloos mee.Deze bundel bevat tevens een bon om een maand lang mee te spelen in de Sponsor Bingo Loterij.

Op 22 mei 1997 overleed onverwachts de Vlaamse dichter Herman de Coninck. Hij was met collega-schrijvers onderweg naar de opening van een literair congres in Lissabon. In Taal zonder mij herleest zijn weduwe, Kristien Hemmerechts, zijn poëzie en gaat daarbij vooral in op het expliciet autobiografische karakter van veel van zijn gedichten. Aan de hand van correspondentie en herinneringen bouwt ze een beeld op van zijn poëtica en zijn persoonlijkheid. Ze komt tot de slotsom dat ze hem nu pas echt begrijpt.

Polemiek tegen de beschrijvingen van vrouwelijke seksualiteit door enkele mannelijke schrijvers. Ooit, bij wijze van research, vroeg Kristien Hemmerechts aan een man hoe het voelde om een erectie te hebben. Na enige aarzeling antwoordde hij: 'Het is alsof je met een mes op zak loopt.' Sommige uitspraken zijn onvergetelijk. Hoe terecht is deze schokkende metafoor? Hoe 'normaal' zijn seksueel geweld en seksueel misbruik? Zijn de oorzaken van biologische of van culturele aard? Of van beide? Ook vrouwen plegen seksuele gewelddaden. Of ze helpen mannen seksuele gewelddaden te plegen. En ook mannen worden het slachtoffer van seksueel geweld. In De man, zijn penis en het mes argumenteert Hemmerechts dat seksistische beelden een vooroordelen in onze westerse cultuur zo vanzelfsprekend zijn dat elke vrouw noodgedwongen twee vrouwen wordt: degene die zich aanpast en degene die er het hare van denkt. Meestal zwijgt ze uit angst voor mannenhaatster uitgescholden te worden. Misschien mag ze ook zwijgen. Het is nu de beurt aan mannen om erover te praten. Want het is hún probleem.

De teksten die in Als een kinderhemd bijeen zijn gebracht gaan over verlies van ouders, kinderen en geliefden, maar ook over verlies van onschuld en illusies. En over de verwerking van dat verlies. Soms zíjn ze de verwerking van een verlies, wat merkbaar is aan de grote intensiteit waarmee ze zijn geschreven.Of Kristien Hemmerechts nu schrijft over huiswerk of literatuur, over muziek of Cambodja, over haar ouderlijk huis of over haar overleden echtgenoot, de dichter Herman de Coninck, haar observaties verrassen telkens weer. Soms schrijft ze autobiografisch, soms juist niet, maar altijd slaat ze de wereld met een open en onbevangen blik gade.Haar eerlijkheid, humor en haar scherpe blik maken het lezen van de hier verzamelde stukken tot een bijzondere belevenis.

Op 22 mei 1997 overleed onverwachts de Vlaamse dichter Herman de Coninck. Hij was met collega-schrijvers onderweg naar de opening van een literair congres in Lissabon. In Taal zonder mij herleest zijn weduwe, Kristien Hemmerechts, zijn poëzie en gaat daarbij vooral in op het expliciet autobiografische karakter van veel van zijn gedichten. Aan de hand van correspondentie en herinneringen bouwt ze een beeld op van zijn poëtica en zijn persoonlijkheid. Ze komt tot de slotsom dat ze hem nu pas echt begrijpt.

Op 1 maart 2004 ging in het Belgische Aarlen het proces tegen Marc Dutroux van start. Bijna acht jaar eerder waren Sabine en Laetitia onder het oog van de camera uit zijn kelder verlost. Voor zijn vier andere slachtoffers Julie, Melissa, Ann en Eefje was het te laat. België zou nooit meer hetzelfde land zijn. De affaire laat niemand onberoerd. Deze roman volgt het wel en wee van een aantal doodgewone Belgen in die turbulente tijd. Aline houdt haar jonge kinderen angstvallig in de gaten; Rie herinnert zich haar vaders al te intieme omgang met zijn dochters. En dan is er Paul, een eenzame man, die achterdocht wekt. Wat voert hij in zijn schild? Is hij ook een Dutroux? En wie of wat kan hem redden?

Onderwerp jezelf aan de discipline om iedere dag bijvoorbeeld dertig minuten te schrijven. Dat was de opdracht die Kristien Hemmerechts haar studenten gaf, maar in werkelijkheid gaf ze die opdracht aan zichzelf. Van 5 februari 2001 tot 15 februari 2002 hield ze nauwgezet een dagboek bij om zo veel mogelijk de waarheid te zeggen. In dat jaar bracht ze veel tijd aan haar werktafel door, maar gaf ze ook lezingen in Nederland, België, Italië, Hongarije en Duitsland. Ze ontmoette lezers en schrijvers, fietste samen met haar vriend op de tandem door Madagaskar, volgde met verbijstering de terroristische aanslag in New York en de bombardementen op Afghanistan; ze kookte maaltijden, ging uit met vrienden, gaf les, ergerde zich, wond zich op en genoot. Dikwijls werd het dagboek een geheugenboek wanneer een beeld, een gebeurtenis of een uitspraak haar terug naar het verleden sleurden. Een onschuldig kaartje van een behulpzame lezeres confronteerde haar echter met de onbetrouwbaarheid van haar geheugen. Een cruciale herinnering aan haar kindertijd, die ze in menig interview enthousiast had verteld, bleek niet met de waarheid te stroken. De waarheid, moest zij vaststellen, laat zich niet zo makkelijk zeggen.