Kees Mercks Boeken

Bohumil Hrabal vertelt het verhaal van zijn huwelijk vanuit het perspectief van zijn vrouw, wat literair opmerkelijk is. Deze ik-verteller, mevrouw Hrabal, stelt vragen over biografische en autobiografische elementen: Is de perspectiefwisseling een poging om zich aan de verantwoordelijkheid te onttrekken, of creëert het meer objectiviteit? Eliška heeft het niet gemakkelijk met haar man. Al in het begin haast ze zich naar de uitgeverij om de achterstallige voorpublicatie van zijn nieuwe boek op te halen, terwijl Bohumil thuis nerveus en onbeslist tussen zelfmoordgedachten schommelt. Een memorabele episode toont hem sterk onder invloed van alcohol op een perron, met een boodschappennet vol bankbiljetten. De opmerkelijkste dame in het compartiment merkt treffend op: "De heer Gemahl is een grappige kerel." Hrabal, geboren in 1914 in Brünn, was een voormalig staalgieter en vanaf 1963 freelance schrijver, wiens omvangrijke werk bij Suhrkamp verscheen. Zijn beschrijving van de Praagse Lente van 1968 en de onderdrukking ervan wordt bijna een burleske, terwijl de jenever litergewijs vloeit. De onvermijdelijke ineenstorting door leververgiftiging en zijn overleven behoren tot de indringendste hoofdstukken. Eliškas veerkracht is opmerkelijk, en haar slotwoord brengt weemoed: "Deze man hield me al die jaren bezig, dat ik vergat een kind te hebben." Een buitengewone liefde. Bohumil Hrabal overleed in 1997.

Na een publikatieverbod door het communistische regime gaat een Praagse schrijver als vuilnisman werken.

De tedere barbaar is Hrabals eigenzinnige hommage aan zijn boezemvriend Vladimír Boudník, die in 1968 een einde aan zijn leven maakte. De twee vrienden woonden in Praag aan de 'Dam der Eeuwigheid' in de arbeiderswijk Liben. Regelmatig komt een andere woeste muze van Hrabal op bezoek: de vloekende dichter en praktische filosoof Egon Bondy. Voor dit famueze drietal - een ruwere en filosofischere versie van de Titaantjes - lag het moderne surrealisme op straat, in de kroeg, thuis of zelfs in de staalfabriek concreet voor het oprapen. Hun ideologische houding veroordeelde hen in die stalinistische jaren tot een leven aan de rand van de samenleving. In hun vrije uren waren zij bohémien, kunstenaar en filosoof. Pas in de jaren zestig vond elk van heb erkenning in hun eigenlijke beroep. De ontroerende beschrijving van de tedere barbaar roept de sfeer op van Hrabals <i>Al te luide eenzaamheid</i>. Ook Boudník is een woeste bewonderaar van het heelal en de onmetelijkheid, van extase en agonie. Hij leeft en werkt in de sanningsboog tussen 'erectie en ejaculatie'. Als een onstuitbare fontein overkomen hen steeds nieuwe tragikomische of dieptragische belevenissen die Hrabal met grote verve en emotionaliteit op papier zet. De foto van de omslag vermeld de oorspronkelijke titel.

"Czechoslovakia's greatest living writer." 1997) worked as a railway dispatcher during the Nazi occupation of then-Czechoslovakia, a traveling salesman, a steelworker, a recycling mill worker, and a stagehand. His novels were censored under the Communist regime and have since been translated into nearly thirty languages.

Ironisch levensverhaal van een journalist die na te zijn opgegroeid in een Moravisch dorp later moeilijkheden krijgt met de communistische autoriteiten in Tsjechoslowakije.