De korte roman De kolonel krijgt nooit post is door Gabriel García Márquez zelf bij tal van gelegenheden zijn meest geslaagde boek genoemd. Het is het verhaal van een tragikomische kolonel, die de zware last moet torsen van armoede en een astmatische vrouw. Zijn enige trots in de algehele misère is zijn magere vechthaan met lange poten, die voor hem en voor het hele stadje het symbool is geworden van de trotsering van alle ellende in het aangezicht van de volstrekte wanhoop.
Joaquin Marco Volgorde van de boeken (chronologisch)
"Honderd jaar eenzaamheid" is een klassieker die steeds opnieuw de moeite waard is. Gabriel García Márquez vertelt de familiekroniek van de Colombiaanse dorp Macondo, dat aanvankelijk paradijselijk lijkt. Afgesloten van de buitenwereld is Macondo de plek waar historische ontwikkelingen en menselijke dromen en nachtmerries zich herhalen. De vertelling belicht het leven en sterven van de familie Buendía, hun avontuurlijke geest, vindingrijkheid, triomfen en nederlagen, evenals de vitaliteit van de mannen en de wijsheid van de vrouwen. Fantastische en realistische elementen staan naast elkaar, mythos en werkelijkheid versmelten. In het mikrokosmos Macondo onthult Márquez de historische realiteit van Latijns-Amerika en de tragedie van zijn eenzaamheid. De verschillende stilistische niveaus van de roman zijn pathetisch, humoristisch, beknopt, episch en poëtisch. Zo biedt het een blik op de wereld die ook de ervaringen van de 21e eeuw doorstaat.