Curt Meyer Clason Volgorde van de boeken (chronologisch)

Curt Meyer-Clason, von 1969 bis 1975 Leiter des Goethe-Instituts in Lissabon, führt in diesen sieben Jahren die schöpferischen Kräfte und die kritischen Köpfe zweier Länder und Sprachen zusammen. 'Grenzüberschreitung, Austausch und Zwiesprache über politische und diplomatische Schranken und Einengungen hinweg' strebt er an, und findet dabei u. a. Heinrich Böll, Thomas Bernhard, Günter Grass, Walter Jens und Peter Weiss an seiner Seite. Mit 'Brechtscher List' behauptet sich Meyer-Clason im bewegten vor- und nachrevolutionären Lissabon und gibt literarische Rechenschaft in seinen Tagebüchern, über die Walter Jens im Nachwort schreibt: 'Die ‚Portugiesischen Tagebücher’ lesen sich wie Passagen aus einem Schelmenroman, in dem der Held, witzig, listig, sprachmächtig, ironisch und selbstbewusst, die großen Leute mit den ordensgeschmückten Brüsten, dem dazugehörigen Amtsbewusstsein und der Beherrschung des Protokolls in sein klitzekleines Messer laufen lässt.' Ein eindrucksvolles Dokument der Zeit und Stimmung in Lissabon vor, während und nach der Nelkenrevolution.

Elie Wiesel werd als kind naar de nazi-vernietigingskampen Auschwitz en Buchenwald gezonden. Nacht is het openhartige en diep ontroerende verslag van de verschrikkingen die zich daar hebben afgespeeld. Een joodse jongen vertelt hoe hij er ongewild getuige van was hoe zijn moeder en zusje direct na aankomst in het kamp naar de gaskamer werden gestuurd, en hoe zijn vader van uitputting stierf na de gedwongen mars naar Buchenwald. Nacht is een hartstochtelijk pleidooi om nooit te vergeten tot welke onmenselijkheid de mens in staat is. Op een indringende en krachtige manier brengt Elie Wiesel het kwaad in zijn meest extreme vorm opnieuw tot leven.

Hrsg., Nachw. u. übers. von Meyer-Clason, Curt 338 S.

De eerste verhalenbundel van Márquez bevat verhalen over Macondo, het mysterieuze dorp waar ook het epos "Honderd Jaar Eenzaamheid" zich afspeelt. Het titelverhaal is een satire op de heerschappij van de vrouwen in het dorp (de mannen zijn gewoonlijk zwakkelingen, fantasten en dromers en de vrouwen hebben meestal standvastige karakters bij Márquez). Verder ondergaat Rebeca, de weduwe van Jose Arcadio, dromen en visioenen in haar immense huis met galerijen en nieuwe kamers. Padre Angel slaapt al sinds enkele jaren in de biechtstoel, een telegrafiste zend berichten aan een onbekende collega en weer iemand anders verzamelt dode muizen in schoenendozen. In Macondo gedijen vreemde vogels, waarzeggers, circusartiesten en slangenbezweerders goed.