Cesare Cases Volgorde van de boeken (chronologisch)

Mit diesem Buch kann einer der eigenwilligsten Denker Italiens endlich entdeckt werden: Cesare Cases. Das Leben des „critico militante“, der als Kind liberaler Juden in Norditalien aufwuchs, war geprägt von den Katastrophen, aber auch den Hoffnungen des vergangenen Jahrhunderts: von Faschismus und Emigration, der Utopie des Kommunismus und dem Trauma des Stalinismus bis zur neuen Linken. Mit Ironie, Nachdenklichkeit, zuweilen auch Strenge hat Cases die kulturellen Debatten seines Landes begleitet. Und er hat als Germanist das Publikum in Italien mit vielen Autoren der deutschsprachigen Literatur und Philosophie vertraut gemacht.

In De Buddenbrooks beschrijft Thomas Mann het verval van een familie en hoe psychologisch-culturele verfijning, die leidt tot fin-de-siècle decadentie, de kracht en levenswil van een welvarend koopmansgeslacht ondermijnt. De rechtschapen, plichtsgetrouwe notabele verdwijnt in twee à drie generaties, vervangen door de door Weltschmerz verteerde bonvivant en overgevoelige kunstenaarsziel. Aanvankelijk wordt de glans en het succes van een nobele Noordduitse familie warm beschreven, maar ironie en kritische noten krijgen steeds meer de overhand. De revolutionaire geest van de twintigste eeuw botst met de ooit onaantastbare normen van de negentiende-eeuwse bourgeoisie. De kunstenaarsziel worstelt om zich te ontworstelen aan de lege soliditeit van het geslacht dat haar heeft voortgebracht. Mann's naturalistische beschrijving van de familie vertoont sterke overeenkomsten met zijn eigen achtergrond. De familie Mann, gevestigd in Lübeck, was een aanzienlijk koopmansgeslacht en bracht in de twintigste eeuw bekende schrijvers voort, waaronder Heinrich en Klaus Mann. De Buddenbrooks, Mann's eerste roman uit 1901, werd meteen een groot succes en vestigde zijn reputatie, waardoor hij in één adem werd genoemd met Marcel Proust en James Joyce. In 1929 ontving hij de Nobelprijs voor literatuur.

La Gioconda su un foulard o l'incisione di un concerto di Ravel diretto dall'autore stesso e ogni giorno riascoltabile sono due esempi di quel fenomeno che Benjamin definisce "la perdita dell'aura" nell'epoca della riproducibilità tecnica dell'arte, ossia la perdita del "qui e ora" magico ed unico che si fonde con la creazione artistica e la contraddistingue. Nel chiuso di una automobile, ad esempio, mediante un mangianastri si può ascoltare quel concerto di Ravel al di fuori della sua unicità spazio-temporale, oggettivandolo e spersonificandolo. Nondimeno, la perdita del carisma insito nell'opera d'arte, "unica" eppure riprodotta, non è deplorata da Benjamin con quell'attegiamento aristocratico che contraddistingue alcuni esponenti della Scuola di Francoforte. Egli collega infatti la "perdita dell'aura" nella società contemporanea all'irruzione delle masse sulla scena e alla loro richiesta di cultura che è gioco forza diventi una merce. La riproduzione dell'opera d'arte in "sede impropria" non ne comporta una perdita di qualità, ma piuttosto una desacralizzazione, il che favorisce un'esperienza laica della cultura e ne sostituisce il valore rituale con un valore espositivo antiestetizzante.

Negli anni '60 il teatro di Brecht conosce una stagione di particolare fortuna, grazie anche alle memorabili regie di Giorgio Strehler per il Piccolo Teatro di Milano. Dopo una lunga parentesi in cui sembrava dimenticato, il teatro di Brecht è ora al centro di nuove letture e interpretazioni. La ricorrenza del centenario della nascita offre l'occasione di un bilancio distaccato, cui possono concorrere il nuovo saggio introduttivo che Cesare Cases ha steso appositamente per questa edizione, e l'ampio apparato informativo di schede e di note desunto dall'edizione critica, pubblicata in Germania a cura di Helmut Riediger

Een wat oudere schrijver raakt tijdens een verblijf in Venetië in de ban van de schoonheid van een 14-jarige Poolse jongen.