Michael Eldred Volgorde van de boeken (chronologisch)

As spokesman of the Inkhuk group, which included Vladimir Tatlin as a leading member, Alexander Rodchenko was a decisive factor in the development of abstract art with his paintings, sculptures and architectural designs. This monograph focuses on Rodchenko's sculptures and presents a large number of works created by the Russian Constructivist. These can be loosely divided into three groups, beginning with the abstract sculptures dating from the year 1918, in which the artist renders the geometric surfaces of his pictures "spatially," assembling two-dimensional material, cardboard or plywood. Subsequently, works that are intended to be freely suspended within a given space form a second series of constructions: These light, perforated interlacings, consisting of similar geometrical contours, were flexible, kinetic sculptures, also viewed as the first mobiles. A third group represents Rodchenko's constructions of standard type squared timber produced in around 1920, which were never shown during his lifetime. These sculptures, constructed of raw wooden modules and reminiscent of Art Brut, demonstrate the universal validity of the principles governing the organization of forms, upon which the constructivists based the composition of their paintings

‘Perioden van chronische crisis eisen van de menselijke levenswil dat hij permanente onzekerheid accepteert als onvermijdelijke achtergrond van zijn streven naar geluk. Dan wordt het tijd voor kynisme; dat is de levensfilosofie van de crisis.’ Kritik der zynischen Vernunft verscheen in 1983, midden in de economische crisis van de jaren tachtig. Het werd een handboek voor de nieuwe tijd en legde de basis voor Sloterdijks bekendheid. In het voorjaar van 2013, dertig jaar na de eerste publicatie, verzorgt Uitgeverij Boom een jubileumuitgave van Kritiek van de cynische rede in een geactualiseerde versie. Speciaal hiervoor schreef Sloterdijk een nieuw voorwoord, waarin hij de ontwikkelingen van drie decennia, zowel binnen zijn oeuvre als daarbuiten, overziet. Sloterdijk werkt in dit boek een tegendraads begrip van cynisme uit: geen scepsis en relativisme, maar vrijpostigheid en durf. Aansluitend bij de cynische tradities in de oudheid noemt hij dit kynisme. De filosofie moet zich de allesbeheersende drang naar kennisvermeerdering niet laten opleggen, maar ze moet een manier van leven zijn. Heideggers filosofie van de gelatenheid wordt hier verbonden met Nietzsches vitalisme. Want de kynische mens is wel degelijk actief en strijdbaar: hij ‘lacht’, ‘spot’, ‘attaqueert’, in een gemaskerd spel tussen de mens en de werkelijkheid om hem heen.