Marcus Manilius blijft een raadselachtige figuur, waarbij zelfs de zekerheid van zijn voornaam wordt betwist. Ons begrip van hem komt uitsluitend voort uit zijn enige bekende werk, het didactische Latijnse gedicht 'Astronomica'. Deze verkenning in vijf boeken duikt in astrologie en stoïcisme, en presenteert ze als intrinsiek verbonden aspecten van een verenigde wereldbeeld. Hoewel verstoken van directe biografische details, onthult het gedicht een intelligente geest, diepgaand deskundig in zijn onderwerp en toegewijd aan deze verweven disciplines. De compositie strekt zich waarschijnlijk uit over de late Augustijnse en vroege Tiberiaanse periode, wat suggereert dat er mogelijke verbindingen zijn met keizerlijke kringen die geïnteresseerd waren in filosofie en de sterren.
In Astronomica (first century CE), the earliest extant treatise we have on astrology, Manilius provides an account of celestial phenomena and the signs of the Zodiac. He also gives witty character sketches of persons born under particular constellations.