Czarna skóra, białe maski

Meer over het boek

»Eksplozja nie nastąpi dzisiaj. Jest za wcześnie... lub za późno. Nie przychodzę uzbrojony w decydujące prawdy. Moja świadomość nie jest przeszyta znaczącymi błyskami światła. Niemniej jednak, z całym spokojem, uważam, że dobrze byłoby, gdyby niektóre rzeczy zostały powiedziane. Te rzeczy powiem, nie krzycząc. Od dawna krzyk zniknął z mojego życia.« Frantz Fanon, dorastający w postkolonialnej Martynice i pracujący jako lekarz w klinikach psychiatrycznych, w swoim dziele ukazuje psychologiczną stronę kolonizowanego człowieka. Porusza temat alienacji wynikającej z sytuacji kolonialnej, w której czarni i biali działają neurotycznie komplementarnie. Świat białych staje się niedoścignioną miarą dla czarnych. Fanon teoretycznie odnosi się do filozofów i psychoanalityków, przy czym centralne są lustro Lacana oraz fenomenologia spojrzenia Sartre’a. Później angażuje się w ruch niepodległościowy w Algierii, a pośmiertnie zyskuje sławę dzięki swojemu antykolonialistycznemu manifestowi. Jego psychoanalityczne rozważania nad kolonialnością zostały na nowo odkryte dopiero w latach 80. XX wieku. Tekst pozostaje w tłumaczeniu, aby nie zatarć brutalności języka.