Eerste wacht

Meer over het boek

Er flitsten telegrammen met 'zeer dringend' door de ether, meer dan gisteren. De admiraliteit werd continu op de hoogte gehouden van de slag. Treffer... treffer... brand... slagzij... zware explosie... De marconist kon een tijdlang niets opmaken uit de telegrammen. In de radiohut steeg de spanning. Welke schepen waren verantwoordelijk voor de treffers, vriend of vijand? Op welk schip woedde brand? Wie had er slagzij? Uiteindelijk ontcijferde de marconist dat er een schip was gezonken. Maar welk schip? Was het de Bismarck, de Rodney of de King George V? Toen onderbrak de B.B.C. haar programma. De Brit achter de microfoon, die eerder onbewogen de overwinningen en nederlagen sinds mei 1940 had vermeld, verloor zijn zelfbeheersing. 'Bismarck has sunk! De Bismarck is gezonken!' juichte hij. 'We hebben de slag om de Atlantische Oceaan gewonnen,' constateerde kapitein Stam met voldoening. Dit fragment is ontleend aan het eerste deel van een trilogie over de Nederlandse marine en koopvaardij in de Tweede Wereldoorlog. De schrijver heeft gesproken met zeelieden, dagboeken gelezen, rapporten bestudeerd en publicaties over de marine geraadpleegd. De titels van de trilogie verwijzen naar de verschillende wachttijden op een schip: de Eerste Wacht van 20 tot 24 uur, de Hondenwacht van 0 tot 4 uur en de Dagwacht van 4 tot 8 uur.