Deze serie duikt in de diepten van de menselijke psyche via introspectieve monologen en suggestieve landschapsbeelden. Het volgt de reizen van kunstenaars en individuen die worstelen met innerlijke demonen, eenzaamheid en de zoektocht naar betekenis. De werken kenmerken zich door een repetitieve, bijna schilderachtige stijl, waarbij zinnen als penseelstreken fungeren en geleidelijk een sfeer van diepe melancholie en verlangen opbouwen.
Hélène Winckelmann est là, debout dans sa chambre à lui, et elle dénoue ses cheveux. Et lui, Lars Hertervig, élève à l'école des Beaux-Arts de Düsseldorf, regarde Hélène Winckelmann. Et puis, lentement, Hélène se tourne vers lui. Et Hélène le regarde, et il voit ses yeux bleu clair. Et une lumière, claire comme le ciel le plus bleu, se fait soudain en lui. Et il sait alors que, sans Hélène, il ne sera qu'obscurité.
Originally published in Norwegian, this work delves into themes of melancholy and introspection. It explores the complexities of human emotions and the nuances of personal experience, offering a profound reflection on the nature of sadness and its impact on life. The narrative invites readers to engage with the intricacies of the human psyche, making it a compelling read for those interested in psychological depth and emotional exploration.
Melancholy I-II is a fictional invocation of the nineteenth-century Norwegian artist Lars Hertervig, who painted luminous landscapes, suffered mental illness and died poor in 1902.