Mario Lunetta Volgorde van de boeken (chronologisch)

Un breve viaggio di lavoro è l’occasione che l’anziano signor Aghios attendeva da tempo. Finalmente staccatosi dalla moglie, può concedersi di assaporare piccole, innocue promesse di libertà. Ma è una libertà che si sostanzia di sensazioni e di pensieri, più che di azioni concrete: il protagonista senile di questo piccolo capolavoro, rimasto incompiuto, è insieme affascinato e distante da ciò che vorrebbe afferrare. Tornano qui, in una forma esemplare ma rinnovata, i temi che furono cari a Svevo: il bisogno di vivere e l’incapacità di aderire al reale senza dolorose scissioni; l’idea dell’eros come trasgressione al sano comportamento borghese; l’influenza delle teorie psicoanalitiche.

Klassieke roman over een naar ongrijpbaar geluk hunkerende vrouw, die zich teleurgesteld door de nuchterheid en middelmatigheid van haar man, een dorpsdokter, in roekeloze liefdesverhoudingen stort, hetgeen tot haar ondergang leidt.

Rimasto incompreso per lungo tempo, La coscienza di Zeno è il più importante romanzo di Svevo e uno dei capolavori della letteratura italiana contemporanea. È il resoconto di un viaggio nell’oscurità della psiche, nella quale si riflettono complessi e vizi della società borghese dei primi del Novecento, le sue ipocrisie, i suoi conformismi e insieme la sua nascosta, tortuosa, ambigua voglia di vivere. L’inettitudine ad aderire alla vita, l’eros come evasione e trasgressione, il confine incerto tra salute e malattia divengono i temi centrali su cui si interroga Zeno Cosini in queste pagine bellissime che segnarono l’inizio di un modo nuovo di intendere la narrativa. Primo romanzo “psicoanalitico” della nostra letteratura, quest’opera rivoluzionaria seppe interpretare magistralmente le ansie, i timori e gli interrogativi più profondi di una società in cambiamento.

Eleventh book in the author's Rougon-Macquart cycle.

In 'Bekentenissen van Zeno', wel de eerste freudiaanse roman genoemd, vertelt Zeno Cosini, een bemiddelde zakenman uit Triëst, zijn levensgeschiedenis. Hij doet dat op aanraden van zijn psychiater, tot wie hij zich onder meer heeft gewend om van zijn ziekelijke rookverslaving af te komen. In zes hoofdstukken, elk rondom een belangrijke episode in zijn leven, onderwerpt hij zijn handelingen, overwegingen en gevoelens aan een minutieus onderzoek. Uit tal van bijzonderheden, die hij zich tot in details herinnert, bouwt hij een zo eerlijk mogelijk beeld van zichzelf op, vanuit een verlangen tot zelfverbetering. Zeno, een typische antiheld, leert zichzelf doorzien, maar aanvaardt wat hij ziet met humor. Hij bevindt zich voortdurend in discussie met zijn geweten en weet daarbij meestal op spitsvondige wijze te winnen. Zijn ironische aanvaarding strekt zich niet alleen uit tot hemzelf met zijn halfheden en ziektes, maar ook tot zijn familie, zijn huwelijk, zijn overspel en zijn commerciële avonturen.

Een employé in het bankwezen toont weinig animo voor zijn werk.

Italo Svevo, geboren als Ettore Schmitz in 1861, wordt vaak in één adem genoemd met de kopstukken van de modernistische literatuur uit de vroege 20ste eeuw. Dat komt door de psychotherapieroman Bekentenissen van Zeno die vijf jaar voor zijn dood in 1929 verscheen (met steun van zijn vroegere leraar Engels in Triëst, James Joyce!). Het succes van De Bekentenissen maakte destijds de weg vrij voor de herwaardering van Svevo’s eerdere romans. Dat dit literaire gerechtigheid was, mag blijken uit Een man wordt ouder (1898), een puntgave rechttoe-rechtaanroman waarin een schrijver in spe zich laat ringeloren door de volkse vrouw die hij idealiseert.