Marie-Claire Pasquier Boeken

Situé dans les environs de Newark, à l'époque où éclate une terrible épidémie de polio, Némésis décrit avec précision le jeu des circonstances sur nos vies. Pendant l'été 1944, Bucky Cantor, un jeune homme de vingt-trois ans, vigoureux, doté d'un grand sens du devoir, anime et dirige un terrain de jeu. Lanceur de javelot, haltérophile, il a honte de ne pas avoir pris part à la guerre aux côtés de ses contemporains en raison de sa mauvaise vue. Tandis que la maladie provoque des ravages parmi les enfants qui jouent sur le terrain, Roth nous fait sentir chaque parcelle d'émotion que peut susciter une telle calamité : peur, panique, colère, perplexité, souffrance et peine. Des rues de Newark au camp de vacances rudimentaire, haut dans les Poconos, Némésis dépeint avec tendresse le sort réservé aux enfants, le glissement de Cantor dans la tragédie personnelle et les effets terribles que produit une épidémie de polio sur la vie d'une communauté de Newark, étroitement organisée autour de la famille.

La storia di due fratelli del Montana che hanno la passione della pesca a mosca in luoghi magnifici e deserti, che si studiano in ogni dettaglio, si amano – e non si capiscono: perché sono proprio «le persone con cui viviamo, che amiamo e che dovremmo conoscere meglio, a eluderci». «Un capolavoro» (Alfred Kazin).

In een door tropische hitte bevangen Newark woedt een schrikbarende epidemie, die de kinderen van de stad bedreigt met verlamming, invaliditeit en zelfs met de dood. Dat is het onderwerp van Philip Roths schokkende, hartverscheurende nieuwe roman: de gevolgen van een polio-epidemie voor een hechte gemeenschap in de zomer van het oorlogsjaar 1944. De hoofdpersoon van Nemesis is speelplaatsleider Bucky Cantor, een vitale, plichtsgetrouwe man van drieëntwintig, speerwerper en gewichtheffer, verknocht aan zijn pupillen en ontgoocheld omdat zijn bijziendheid hem belet samen met zijn leeftijdgenoten ten strijde te trekken. Roth belicht de dilemma s waarvoor Cantor zich in zijn dagelijkse leven geplaatst ziet wanneer de polio ook zijn speelplaats treft, en voert de lezer mee door het hele scala van emoties die zo'n epidemie opwekt: angst, paniek, woede, verbijstering, lijden en verdriet. Heen en weer schakelend tussen het belegerde Newark met zijn broeierige, muffe straten en het ongerepte Indian Hill, een zomerkamp voor kinderen in de Poconos, met zijn 'van alle smetstof gezuiverde berglucht', beschrijft Roth een integere, levenslustige man, verwikkeld in zijn eigen stille strijd tegen de epidemie. Liefdevol en haarscherp laat hij zien hoe Cantor een persoonlijke tragedie tegemoet gaat en wat het betekent om kind te zijn.

Zoals Rip Van Winkle naar zijn geboortestad terugkeerde en ontdekte dat alles daar veranderd was, zo keert de schrijver Nathan Zuckerman na elf jaar afwezigheid teug naar New York. Eenzaam op zijn berg in New England heeft Zuckerman alleen maar geschreven: geen stemmen, geen media, geen terreurdreiging, geen vrouwen, geen nieuws, niets anders aan zijn hoofd dan zijn werk en het klimmen der jaren. Terwijl hij als een geest uit het verleden door Manhattan waart, heeft hij al snel drie ontmoetingen die van zijn zorgvuldig gekoesterde isolement weinig heel laten. Ten eerste is er het jonge echtpaar ,met wie hij in een onbewaakt ogenblik een woningruil overeenkomt. Daarna ontmoet Zuckerman een persoon uit zijn jeugd, Amy Bellette, vriendin en muse van Zuckermans eerste literaire held, E.I. Lonoff. De derde ontmoeting is met Lonoffs biograaf in spe, een jonge literaire speurhond die vrijwel geen middel schuwt om Lonoffs 'grote geheimen' te ontrafelen.

Alles is afgelopen voor de hoofdpersoon van Philip Roths onthutsende nieuwe boek. Simon Axler, in de zestig en een van de belangrijkste Amerikaanse toneelacteurs van zijn generatie, is opeens zijn magie, zijn talent en zijn onbevangenheid kwijt. Falstaff, Peer Gynt. Om Vanja - al zijn grote rollen smelten weg tot de lucht, tot ijle lucht. Op het podium is hij het spoor bijster, en dat is hem aan te zien. Hij is zijn vertrouwen in zijn techniek kwijtgeraakt, hij denkt dat iedereen hem uitlacht, hij is niet meer in staat iemand anders te spelen. Er is iets fundamenteels weg. Zijn vrouw heeft hem verlaten, zijn publiek heeft hem in de steek gelaten, zijn agent kan hem niet tot een comeback bewegen. Dit navrante verslag van een onverklaarbaar, angstaanjagend identiteitsverlies wordt stormachtig doorbroken door een tweede verhaallijn over ongewone erotische begeerte, vertroosting voor het ontheemde leven. Het blijkt een zo hachelijk en zo bizarre troost dat dit niet tot verlichting en vervulling maar tot een nog zwarter, en nog schokkender einde voert. Tijdens deze lange reis naar de nacht, door Roth verteld met zijn onnavolgbare mengeling van gedrevenheid, virtuositeit en ernst, worden al onze illusies van zekerheid, alles warmee we ons leven optuigen - talent, liefde, seks, hoop, vitaliteit, reputatie - ons afgenomen.

D'Oscar Wilde on retient surtout l'esprit fulgurant, les provocations, certains paradoxes, un roman (Le Portrait de Dorian Gray), quelques pièces de théâtre, enfin (surtout ?), sa condamnation aux travaux forcés pour pratiques homosexuelles. Wilde a longtemps pâti de son extraordinaire souci de créer sa propre légende, d'être non pas un créateur de fictions, mais une fiction vivante, et aussi du caractère spectaculaire de sa chute : passé de l'astre au désastre, l'élégant causeur dont les comédies triomphaient sur les scènes de Londres devenait brutalement un faussaire démasqué et un imposteur. Pour avoir voulu faire semblant d'être un homme honnête, il se trouva implicitement accusé d'avoir fait semblant d'être un écrivain. Le public d'aujourd'hui, soumis à un discours moins ou autrement normatif, voit plutôt en lui une victime de l'hypocrisie victorienne. Et l'écrivain de devenir une cause à défendre. Proposant des traductions nouvelles, regroupant la poésie, les contes et histoires, Dorian Gray, De profundis, les essais critiques (méconnus) et le théâtre, ce volume permet enfin à l'Œuvre de se dégager en tant que telle, dans sa cohérence comme dans ses contradictions, au-delà de ce qu'on a longtemps perçu comme un brillant recueil d'épigrammes.