John Maxwell Coetzee Boeken

Tientallen jaren al bestuurt de oude, beschaafde magistraat naar ieders tevredenheid het dorpje aan de grens van het Rijk. Wanneer de regering het decreet uitvaardigt dat de barbaren in het grensgebied moeten worden vervolgd, kan de oude man daar niet veel begrip voor opbrengen. Hij voelt meer sympathie voor die zogenaamde barbaren, een nomadenvolk dat niemand kwaad doet. Aanvankelijk probeert hij de machthebbers dan ook tot rede te brengen, maar hij raakt daardoor steeds meer in het conflict betrokken. Als hij een erotische relatie krijgt met een van de slachtoffers van het overheidsgeweld - een door de martelingen van haar ondervragers kreupel en blind geworden meisje - voelt hij zich geroepen tot een wilde actie. Hij komt in de gevangenis terecht en wordt zelf als een barbaar behandeld.

De jongen van Jongensjaren groeit op in een provinciestadje in Zuid-Afrika. Hij leidt een dubbelleven met een vader voor wie hij geen enkel respect koestert en een moeder die hij niet alleen aanbidt, maar aan wie hij zich ook ergert. Op school is hij de briljante en de zich keurig gedragende leerling, thuis het tirannieke prinsje dat altijd bang is de liefde van zijn moeder te verliezen. Zijn eerste contacten met de literatuur, het ontwaken van seksuele gevoelens en een groeiend besef van de apartheid brengen hem compleet van zijn stuk. Alleen zijn liefde voor het veld - op boerderijen vind je vrijheid en leven - geeft hem het gevoel ergens bij te horen. (

Een jonge Engelse biograaf werkt aan een boek over de overleden schrijver John Coetzee. Hij wil zich concentreren op de jaren 1972-1977 waarin Coetzee, zijn debuut Schemerlanden schreef en een arbeiderswoninkje in een buitenwijk van Kaapstad deelde met zijn vader die weduwnaar was. De biograaf meent dat dit de periode is waarin Coetzee 'zijn draai begon te vinden als schrijver'. Omdat hij Coetzee nooit persoonlijk heeft ontmoet, begint de biograaf aan een reeks interviews met mensen die belangrijk voor de schrijver zijn geweest – een getrouwde vrouw met wie hij een affaire had, zijn lievelingsnicht Margot, een Braziliaanse danseres wier dochter Engelse bijles van hem kreeg, vroegere vrienden en collega's. Uit hun getuigenissen komt Coetzee naar voren als een wat onhandige man met een gering talent om zich voor anderen open te stellen. Zijn familie beschouwt hem als een buitenstaander, iemand die heeft geprobeerd zijn achtergrond te ontvluchten en die nu met de staart tussen de benen is teruggekeerd. Zijn lange haar en baard, de geruchten over zijn plotselinge vertrek uit de Verenigde Staten en het feit dat hij een boek heeft geschreven wekken, in het Zuid-Afrika van die tijd niets dan achterdocht. Het soms hartverscheurende, soms uiterst geestige Zomertijd toont ons een groot schrijver die zich warmloopt voor zijn taak.

Een ontslagen universitair docent ondervindt aan den lijve hoezeer de raciale verhoudingen in het hedendaagse Zuid-Afrika zijn gewijzigd.

Hij moet weg van dat eindeloze platteland, weg uit dat betoverend mooie landschap. Hier, in Zuid-Afrika, kan hij nooit een dichter zijn, en al helemaal geen groot dichter zoals T.S. Eliot. Want dat wil hij worden, een groot dichter met een wild liefdesleven, hij wil gedichten schrijven waarvan de schoonheid met stomheid slaat, gedichten die iets uitdrukken wat hij in de Zuid-Afrikaanse bewegingsloosheid maar niet kan uitdrukken - maar wat eigenlijk? Hij moet weg, naar Londen, daar wordt verfijnder gesproken, daar zal hij zijn weg vinden naar de vrouwen en de grote poëzie. Natuurlijk is zijn moeder ontsteld, wat moet dat dan wel voorstellen, een dichter, en bovendien schijnt het in Londen koud te zijn. Het Londen van de vroege jaren zestig, waar hij toch naartoe gaat, is nog geen 'swinging London', maar een verwarrende en vijandige mierenhoop. Hij schopt het daar ten slotte tot programmeur. Maar zo leidt hij niet het grootse en meeslepende leven van een dichter. Hij heeft niet eens een vriend! Hij heeft een muze nodig! Hij raapt al zijn moed bijeen en leert allerlei vrouwen kennen die hem na een paar moeizame nachten eigenlijk alleen nog maar van de poëzie afhouden, vooral van liefdesgedichten!

Elisabeth Costello is 66 jaar oud en komt uit Australie. Ze is de bekende auteur van The House on Eccles Street en vele andere romans. Haar zoon John begeleidt haar regelmatig, zij het met gepaste tegenzin, op haar schrijverstournees. In het begin krijgt Elisabeth een literaire prijs en probeert onder het ceremonieel uit te komen; terwijl zij zich terugtrekt in haar hotelkamer, wordt John verleid door een journaliste die hem eigenlijk alleen over zijn beroemde moeder uit wil horen. Later houdt Elisabeth een lezing in Amsterdam die desastreus afloopt, en bezoekt ze haar zus Blanche in Zuid Afrika, met wie ze lang geen contact heeft gehad; het lukt haar niet de oude vertrouwelijkheid tussen hen beiden te herstellen. Elisabeth roert elementaire en voor haar wezenlijke themas aan in voordrachten en gesprekken. Haar laatste dispuut houdt ze voor de Poort, waar ze een verklaring moet afgeven voor ze passeren mag. Ze formuleert steeds opnieuw ongelooflijk helder wat haar tijdens haar leven heeft beziggehouden en beroerd, en dat maakt dit boek tot een adembenemende leeservaring.

Langzame man is een familieroman, waarin de hoofdpersoon Paul Rayment door een val van de fiets met een geamputeerd been thuis zit. Met tegenzin probeert hij te wennen aan het idee dat er nu dagelijks een verpleegster over de vloer komt. De eerste blijkt een regelrechte ramp, maar de tweede, een Kroatische, handig, stevig en niet onaantrekkelijk, bevalt Paul. De sinds jaren gescheiden man vindt haar aanwezigheid aangenaam, en al gauw meer dan dat. Paul probeert haar intenties te raden en te zien of zij hetzelfde voelt voor hem als hij voor haar. Maar voor hij het weet raakt hij verstrikt in een explosieve familiegeschiedenis, echter zonder ruimte voor zijn eigen liefde. Op zijn uiteindelijke liefdesverklaring reageert Marijana koel en zakelijk en dan verschijnt ook nog ongevraagd de oude schrijfster Elizabeth Costello in zijn leven.

In een brief aan haar dochter beschrijft een oude, blanke vrouw uit Kaapstad de wreedheden van de Apartheid waarmee ze de laatste maanden van haar leven wordt geconfronteerd.