Weduwe voor een jaar vertelt in drie delen het levensverhaal van Ruth Cole. Op vierjarige leeftijd wordt ze verlaten door haar moeder, die een affaire is begonnen met een zestienjarige jongen. Op haar zesendertigste is Ruth een gerenommeerd auteur, maar ook een boze, impulsieve, ongetrouwde vrouw. Weer vijf jaar later is Ruth weduwe en moeder. En ze wordt voor het eerst verliefd.
Midden in een reportage vanuit India wordt een Newyorkse tv-verslaggever de linkerhand afgebeten door een leeuw: miljoenen kijkers zijn getuigen van het incident. In Boston verkeert een vermaarde handchirurg in afwachting van een gelegenheid om 's lands eerste handtransplantatie uit te voeren; voor het zover is wordt de chirurg tijdens de verwarrende nasleep van een tumultueuze echtscheiding verleid door zijn huishoudster. Een getrouwde vrouw uit Wisconsin wil de eenhandige tv-verslaggever de linkerhand van haar echtgenoot geven, dat wil zeggen; zodra deze dood is. Maar de man leeft nog en is gezond en betrekkelijk jong. Aldus begint John Irvings tiende roman, een komedie, zo lijkt het aanvankelijk, misschien een satire, vrijwel zeker een scabreuze klucht. Maar uiteindelijk is De vierde hand even realistisch en ontroerend als Irvings voorafgaande werk - waaronder De wereld volgens Garp, Bidden wij voor Owen Meany en Weduwe voor een jaar- en zijn met een Oscar bekroonde scenario van De regels van het ciderhuis. En terwijl De vierde hand kenmerkend is voor Irvings soepele verteltrant en daarnaast enkele van zijn vaste thema's nader uitwerkt - verlies, rouw, de verlossing van de liefde- ontgint het boek ook een nieuw terrein: het geeft een indringend beeld van wat een nieuwe kans en de wil om te veranderen kunnen bewerkstelligen.
Een Australische acteur belandt op het eiland Korfoe en besluit daar voor een paar maanden een huis te huren om de recente gebeurtenissen in zijn persoonlijk leven te overpeinzen. Terwijl hij het eiland verkent en nieuwe vrienden maakt, raakt hij geobsedeerd door de bijzondere levenswandel van degene wiens huis hij tijdelijk bewoont. Naarmate hij meer over hem weet te achterhalen, lijken zijn eigen ervaringen steeds sterker het leven van zijn afwezige huisbaas te weerspiegelen. Met de Griekse eilanden Adelaide en Londen op de achtergrond schrijft Robdert Dessaix in Korfoe over vriendschap en liefde, het alledaagse en onalledaagse, over ballingschap en thuiskomen. Maar Korfoe is ook een ode aan de literaire landschappen van Homerus, Sapfo en Tsjechov en aan het vermogen van de kunst om schoonheid te brengen in het leven.