Sjaak Commandeur Volgorde van de boeken (chronologisch)

'Jack Burns was volgens zijn moeder al acteur eer hij acteur was, maar zelf bewaarde hij zijn duidelijkste jeugdherinneringen aan de momenten waarop hij de dringende behoefte had zijn moeders hand vast te houden. En dan acteerde hij niet.' Zo begint John Irvings elfde roman, 'Tot ik jou vind' het verhaal van de acteur Jack Burns. Zijn moeder Alice is tatoeëerster in Toronto. Als Jack vier is, reist Alice verscheidene havensteden aan de Noordzee met hem af. De twee zijn op zoek naar Jacks verdwenen vader William, een kerkorganist die verslaafd is aan het laten zetten van tatoeages. Maar Alice is een mysterie en William blijft onvindbaar. Zelfs Jacks herinneringen zijn onzeker. Jack Burns gaat naar school in Canada en New England, maar echt vormend is zijn omgang met enkele oudere vrouwen. Irving schildert Jacks leven als acteur in Hollywood met dezelfde rijkdom aan detail en verscheidenheid aan emoties die hij aanwendt bij de beschrijving van de tatoeagestudio's in de genoemde havensteden en de weergalmende orgelmuziek die Jack als kind in Europese kerken heeft gehoord. De toon van het boek, de stem die eruit opklinkt, is weemoedig. Tot ik jou vind is doortrokken van verdriet en bedrog; het is daarnaast een krachtige, komische roman die zich zonder meer laat vergelijken met Irvings meest ambitieuze en ontroerendste werk.

Een Australische acteur belandt op het eiland Korfoe en besluit daar voor een paar maanden een huis te huren om de recente gebeurtenissen in zijn persoonlijk leven te overpeinzen. Terwijl hij het eiland verkent en nieuwe vrienden maakt, raakt hij geobsedeerd door de bijzondere levenswandel van degene wiens huis hij tijdelijk bewoont. Naarmate hij meer over hem weet te achterhalen, lijken zijn eigen ervaringen steeds sterker het leven van zijn afwezige huisbaas te weerspiegelen. Met de Griekse eilanden Adelaide en Londen op de achtergrond schrijft Robdert Dessaix in Korfoe over vriendschap en liefde, het alledaagse en onalledaagse, over ballingschap en thuiskomen. Maar Korfoe is ook een ode aan de literaire landschappen van Homerus, Sapfo en Tsjechov en aan het vermogen van de kunst om schoonheid te brengen in het leven.

Midden in een reportage vanuit India wordt een Newyorkse tv-verslaggever de linkerhand afgebeten door een leeuw: miljoenen kijkers zijn getuigen van het incident. In Boston verkeert een vermaarde handchirurg in afwachting van een gelegenheid om 's lands eerste handtransplantatie uit te voeren; voor het zover is wordt de chirurg tijdens de verwarrende nasleep van een tumultueuze echtscheiding verleid door zijn huishoudster. Een getrouwde vrouw uit Wisconsin wil de eenhandige tv-verslaggever de linkerhand van haar echtgenoot geven, dat wil zeggen; zodra deze dood is. Maar de man leeft nog en is gezond en betrekkelijk jong. Aldus begint John Irvings tiende roman, een komedie, zo lijkt het aanvankelijk, misschien een satire, vrijwel zeker een scabreuze klucht. Maar uiteindelijk is De vierde hand even realistisch en ontroerend als Irvings voorafgaande werk - waaronder De wereld volgens Garp, Bidden wij voor Owen Meany en Weduwe voor een jaar- en zijn met een Oscar bekroonde scenario van De regels van het ciderhuis. En terwijl De vierde hand kenmerkend is voor Irvings soepele verteltrant en daarnaast enkele van zijn vaste thema's nader uitwerkt - verlies, rouw, de verlossing van de liefde- ontgint het boek ook een nieuw terrein: het geeft een indringend beeld van wat een nieuwe kans en de wil om te veranderen kunnen bewerkstelligen.

Weduwe voor een jaar vertelt in drie delen het levensverhaal van Ruth Cole. Op vierjarige leeftijd wordt ze verlaten door haar moeder, die een affaire is begonnen met een zestienjarige jongen. Op haar zesendertigste is Ruth een gerenommeerd auteur, maar ook een boze, impulsieve, ongetrouwde vrouw. Weer vijf jaar later is Ruth weduwe en moeder. En ze wordt voor het eerst verliefd.