Midas Dekkers Boeken

Gebundelde teksten eerder door de VARA uitgezonden in het radioprogramma "Vroege vogels"Samenvoeging van: De koe en andere beesten en De kanarie en andere beesten.

Vergeleken bij alle aandacht voor koken en eten steekt die voor spijsverteren en poepen schril af. Net alsof al wat naar binnen gaat er nooit meer uit komt. Poep bevindt zich in het verdomhoekje waar eerder de seks huisde. Grootste obstakel bij praten over poep is net als toen bij seks de taal: buiten het vulgaire en medische is er weinig jargon. Maar net zoals seks naast voortplanting vooral het genot dient, is ook de ontlasting een bron van voldoening.Poep is een prachtig, veelzijdig onderwerp dat zowel vanuit de biologie en het milieu als vanuit de geschiedenis en de kunsten benaderd kan worden. Het vergt alleen wel de blik van Midas Dekkers, die als geen ander in staat is om van het onwaarschijnlijkste materiaal (dood en vergankelijkheid, rood haar, bestialiteit) boeken te maken die aan het denken zetten en aan het lachen maken. De kleine verlossing is een uniek boek over een zeer alledaags onderwerp: ‘Met de stoelgang is onze taak volbracht.’

De bekende bioloog bekijkt de metamorfose van kind naar volwassene en vergelijkt die met allerlei andere metamorfoses in de natuur. Volgens Dekkers kent de mens, net als rups en vlinder, eigenlijk twee gedaanten. Die van kind en van volwassene. Kinderen leven in hun eigen wereldje tot ze zich in de puberteit explosief 'verpoppen' tot volwassenen. Midas beschrijft de rol van het kind in natuur en cultuur en illustreert die met tal van voorbeelden uit de mensen- en dierenwereld. Ook gaat hij in op de vraag wat nu eigenlijk bepaalt hoe kinderen zich als volwassenen zullen gedragen: de ouders en de omgeving of de aanleg: 'nurture or nature'? Volgens Dekkers, niet wars van overdrijven, ligt de toekomst van een kind al bijna helemaal vast in zijn genen. Een voor een breed publiek geschreven, bijzonder aardig boek. Door op zijn bekende ironische en afstandelijke wijze en vanuit een biologisch oogpunt naar het kind te kijken, ontstaat een verrassend beeld. De talrijke zwartwitillustraties maken het boek extra aantrekkelijk en ondersteunen de tekst goed. Met uitgebreide literatuurlijst en register. Dekkers schreef ook de cultuurhistorische studies 'De vergankelijkheid', over veroudering, en 'Lief dier', over bestialiteit. Royale paperback. (bol.com)

Het verschil tussen mensen en insecten is niet zo groot. Dat ontdekt Erik Pinksterbloem als hij op een nacht een schilderij boven zijn bed in stapt. Hij komt terecht in een avontuurlijke, magische wereld van insecten die zich net als mensen gedragen. Op hun beurt willen alle insecten meer weten over de rare tweevoeter die ineens uit de lucht komt vallen en alles over hun gewoontes lijkt te weten.

Veel glorie is op haar best als ze aan het vergaan is. Maar dan moet ze daar wel de kans voor krijgen. Oude gebouwen worden meestal afgebroken voor ze aftakelen, of gerestaureerd tot slechts een modern gebouw rest. Oude mensen doen zich jong voor. Want iedereen wil oud worden, maar niemand wil het zijn. Nieuw is mooi en jong is lekker. Toch lonkt het verval. Afwaarts is een berg ook mooi. Schilders schilderen ruïnes, toeristen fotograferen tandeloze vissers. Restaureren we om het oude te behouden of proberen we de tijdelijkheid te ontduiken?

Anderhalve eeuw geleden had je geen sport. Niet de sportscholen maar de kerken zaten vol. Sport was iets van lang geleden, van de Oude Grieken. Dat sport na vijftien eeuwen weer tot leven werd gewekt, had te maken met de opkomst van de dienstplicht – kanonnenvlees moet mals zijn - , maar ook met hooggestemde idealen: door middel van Körperkultur hoopten naaktlopers en esperantisten via het lichaam de geest te verbeteren., Die onschuld is al lang verloren. Homo Ludens is verworden tot Homo Adidas.

Korte causerietjes over bijzondere aspecten van het dierenrijk.

Literatuur is inteelt: voor mensen door mensen. Gaat het eens over dieren, dan zal het wel een kinderboek wezen of - nog erger -een kookboek. Pas tot een fabel verkleuterd of tot voorgerecht gevierendeeld mag een dier de boekenkast in.Wie zou er alleen willen lezen over de gekraagde roodstaart of het negengordelig gordeldier? Waarom dan wel bibliotheken volgeschreven over die ene soort, de mens? Wie het altijd alleen over zijn eigen soort wil hebben, is de provinciaal van het dierenrijk.Lezen doe je om te kijken wat er in een ander omgaat: iemand van het andere geslacht, een ander volk, een andere tijd. En wie is er anderser dan het dier? Kijk door de ogen van de dieren, ruik door hun neuzen en je krijgt er evenzovele werelden bij. Maar dan moet je van de cultuur afdalen naar de natuur. Daar houden schrijvers niet van.In de letteren gebeurt alles vijftig jaar later. Al kijken biologen al een halve eeuw naar het zichtbare gedrag van mensen, en is Freud allang een stripfiguur, toch wroeten de meeste romanschrijvers nog in het onbewuste, in de jeugd op zoek naar trauma’s, in de anus naar fixaties. Maar er zijn er ook die bewijzen dat het wel kan: de ziel van de mens zoeken in de drijfveren van dieren, kijken in de kop van een koe.

Uitgegeven bij de gelijknamige fototentoonstelling in de Nieuwe Kerk in Amsterdam, 29 augustus-26 oktober 2003