Beatriz de Moura Volgorde van de boeken (chronologisch)

Casting light on the most serious of problems and at the same time saying not one serious sentence; being fascinated by the reality of the contemporary world and at the same time completely avoiding realism-that's The Festival of Insignificance. Readers who know Kundera's earlier books know that the wish to incorporate an element of the "unserious" in a novel is not at all unexpected of him. In Immortality, Goethe and Hemingway stroll through several chapters together talking and laughing. And in Slowness, Vera, the author's wife, says to her husband: "you've often told me you meant to write a book one day that would have not a single serious word in it... I warn you: watch out. Your enemies are lying in wait." Now, far from watching out, Kundera is finally and fully realizing his old aesthetic dream in this novel that we could easily view as a summation of his whole work. A strange sort of summation. Strange sort of epilogue. Strange sort of laughter, inspired by our time, which is comical because it has lost all sense of humor. What more can we say? Nothing. Just read.

Identiteit vertelt het verhaal van een crisis. Een crisis tussen een man en een vrouw, Jean-Marc en Chantal, die veel van elkaar houden. Beiden hebben ze in het bestaan van de ander de voorwaarde voor hun evenwicht en ontwikkeling gevonden. Hij neigt naar een leven in de marginaliteit en heeft een rijke verbeelding. Zij is op haar hoede, fragiel en realistisch. Sinds jaren leven ze samen in de rustige zekerheid van hun geluk. De problemen ontstaan uit het niets, althans uit bijna niets. Er is geen ramp, geen overspel en toch belanden Jean-Marc en Chantal in een proces vol misverstanden dat, juist omdat ze van elkaar houden, op hun scheiding lijkt af te koersen. Alleen Milan Kundera kan zo'n verontrustend gegeven in een mooie, heldere liefdesroman omzetten.

Onwetendheid is een indrukwekkende uitwerking van een van Kundera´s centrale thema´s: de onmogelijkheid een kans die je hebt laten schieten alsnog te benutten, de onmogelijkheid je leven vanaf een bepaald punt opnieuw te beginnen. Op een subtiele, onnadrukkelijke manier verweeft Kundera scènes uit heden en verleden tot een polyfoon geheel waarbij de lezer met meer vragen dan antwoorden achterblijft.