A. F. Th. van der Heijden Boeken

Roman ter nagedachtenis aan de 21-jarige zoon van de auteur die in 2010 omkwam bij een verkeersongeluk.

In De Movo Tapes doet de verteller, die schuil gaat achter de codenaam QX-Q-8, na de dood van Tibbolt 'Movo' Satink wekenlang niets anders dan diens volgesproken cassettebandjes beluisteren. Hij komt erachter dat Tibbolt opgroeide van jonge verwarde jongen tot een jongeman die oudere dames bedient en die probeert een veldslag te organiseren tussen hooligans. Regelmatig onderbreekt QX-Q-8 het levensverhaal van Satink om een Rotterdamse geschiedenis ten tijde van Movo's geboorte op te rakelen. De twee verhaallijnen draaien om elkaar heen en zoeken elkaar op om ten slotte elkaar te vinden in een telefoongesprek dat de hooliganveldslag bekrachtigt bij knooppunt Hellegatsplein.

De dood van twee jeugdvrienden zet een schrijver aan tot een onderzoek van zijn geheugen.

Het boeiende verhaal gaat over een man die verblind door vadertrots zijn zoon de afgrond in duwt, en daarmee zichzelf en de rest van zijn gezin te gronde richt.

In de vroege morgen van Eerste Pinksterdag 2010 wordt Tonio van der Heijden, het enig kind van Adri van der Heijden en Mirjam Rotenstreich, ter hoogte van het Vondelpark in het centrum van Amsterdam geschept door een auto. Hij wordt in kritieke toestand naar het Academisch Medisch Centrum vervoerd, waar hij diezelfde dag aan zijn verwondingen overlijdt. Tonio zal niet ouder worden dan 21 jaar. A.F.Th. van der Heijden doet het enige waar hij op dat moment toe in staat is: in zijn herinnering graven, aantekeningen maken, schrijven. Daarbij voortgedreven door twee dwingende vragen: wat gebeurde er met Tonio in de laatste uren en dagen voorafgaand aan de ramp, en hoe kon dit ongeluk plaatsvinden? Een zoektocht naar het wat en het hoe, die leidt langs verschillende ooggetuigen, vrienden, politiemensen, artsen en het mysterieuze meisje Jenny, dat in de laatste weken van Tonio's leven een cruciale rol blijkt te hebben vervuld. Tonio vormt de neerslag van die zoektocht. Een nauwgezette reconstructie van een jongensleven en een radeloze queeste naar zin en betekenis.

Een beeldhouwer tast met zijn plastieken de grenzen van het hyperrealisme af. Hij wikkelt levende modellen in elastisch gipsverband, en legt in het stollende harnas hun ultieme pose vast - tot het een keer misgaat. Uit zijn cyclus De tandeloze tijd lichtte A.F.Th. van der Heijden de verhaallijn over de zogeheten gipsmoord en herschreef deze tot een zelfstandige roman. Het resultaat is Doodverf - een boek over de kunst die sterker is dan de liefde. Maar wint de kunst ook van de dood?

We zien de schrijver aan het werk die als geen ander contemporaine auteur in zijn episch opgezette romancycli het levensgevoel van het hedendaagse tijdsgewricht vangt en oude mythische en literaire motieven met een moderne gedachte-inhoud injecteert. We kunnen de ontwikkeling van zijn oeuvre volgen van zijn eerste opzet voor een 'roman fleuve' die uit zou groeien tot de romancyclus De tandeloze tijd , tot de ontstaangeschiedenis van zijn moderne variant op de klassieke Oidipous-mythe, de zevendelige cyclus Homo duplex , over de gespleten mens op het snijvlak van twee eeuwen. In Engelenplaque vinden we zijn filosofische bespiegelingen over de plaats van de mens, de schrijvende mens, in de geschiedenis, aantekeningen waarin toekomstig werk in de steigers wordt gezet, maar ook des schrijvers persoonlijke obsessies, zijn gevecht tegen alles wat het ambachtelijke beitelwerk aan zijn literaire kathedralen in de weg cafebezoek, het verlammende erotische visioen, crises en botbreuken.

Tweede deel van de cyclus De tandeloze tijd waarin hoofdpersoon Albert Egbers opgroeit, het dorp van zijn jeugd verlaat en gaat studeren in Nijmegen. 'Ontroerende passages, humoristische schetsen, schokkende gebeurtenissen, filosofische overwegingen, kindertragedies, grotemensenleed, familiekronieken, sociologische uiteenzettingen, alles komt perfect gedoseerd en afgewisseld aan bod. En, niet het minst belangrijk, Van der Heijden schrijft een uiterst verzorgd Nederlands, prachtig van stijl, met steeds weer verrassende beeldspraak.' (De Stem)