Anaïs Barbeau-Lavalette Volgorde van de boeken (chronologisch)

Zwei Paare und fünf Kinder in einem alten Haus mitten im kanadischen Wald. Die Pandemie hat sie aus der Großstadt vertrieben, und sie lernen in der Wildnis eine neue Sprache: die der Schmetterlinge, des Farns, der Nattern und der Bäume. Anaïs, die Erzählerin, kennt diesen Ort seit ihrer Kindheit, Erinnerungen und Geschichten umschwirren sie. In einem Moment der existenziellen Verunsicherung schöpft sie Kraft aus der ungestümen, lebendigen Schönheit der Natur und bahnt sich neue Wege – als Mutter, als Künstlerin, als Liebende, als Frau.

Anaïs Barbeau-Lavalette heeft haar grootmoeder nooit gekend. Van haar leven wist ze maar weinig. Deze vrouw heette Suzanne. In 1948 stond ze naast Borduas, Gauvreau en Riopelle toen ze Refus Global ondertekenden. Samen met Barbeau stichtte ze een gezin, maar al snel verliet ze haar twee kinderen. Om het leven van deze zowel opstandige als opstandige vrouw te reconstrueren, heeft de auteur een privé-detective ingeschakeld. De ontdekkingen, groot en klein, lieten niet lang op zich wachten. Van een kindertijd met modder aan haar voeten, strijd tegen de kleine Engelsen, een verliefdheid op een directeur van geweten, een vlucht naar Montreal, de artistieke gekte van de Automatisten, dolle romances in Europa, tot strijd binnen de zwarte bewegingen van een woedend Amerika; ze was een pissenlitenplukker in Ontario, postbode in Gaspésie, schilder, dichter, geliefde, minnares, en een spook. De vrouw die vluchtte is het avontuur van een explosieve vrouw, een vulkaan, een evenwichtskunstenaar, die aan de rand van de geschiedenis bleef en vrij door de eeuw en zijn stormen trok. Voor de auteur is het ook een directe en ongezouten boodschap aan degene die haar moeder voor altijd verwondde.