Anaïs Barbeau-Lavalette Volgorde van de boeken (chronologisch)

Zwei Paare und fünf Kinder in einem alten Haus mitten im kanadischen Wald. Die Pandemie hat sie aus der Großstadt vertrieben, und sie lernen in der Wildnis eine neue Sprache: die der Schmetterlinge, des Farns, der Nattern und der Bäume. Anaïs, die Erzählerin, kennt diesen Ort seit ihrer Kindheit, Erinnerungen und Geschichten umschwirren sie. In einem Moment der existenziellen Verunsicherung schöpft sie Kraft aus der ungestümen, lebendigen Schönheit der Natur und bahnt sich neue Wege – als Mutter, als Künstlerin, als Liebende, als Frau.

CBC BOOKS WORKS OF CANADIAN FICTION TO READ IN THE FIRST HALF OF 2023 When the pandemic forces a family to return to the mother's childhood home, she seeks meaning in her ancestral roots and the violent beauty of the natural world. Fleeing the city at the beginning of the pandemic, two families are thrown together in a century-old country house. Winter seeps through the walls, the wallpaper is peeling, and the mice make their nest in the piano. Without phones and Internet, they turn to the outdoors, where a new language unfolds. Five children become tiny explorers, discovering nature and its treasures, while the adults reconnect with something greater than themselves. In To the Forest, Anaïs Barbeau-Lavalette considers existence and death in a celebration of small places and the natural world. A house built on a foundation of gravestones, the local handyman Clark Kent, a mystery woman long dead that no one wants to talk about: Barbeau-Lavalette brings to life the oddities of a place and a cast of colourful neighbours who have lived unusual lives.

The lives of three families intersect in the hallways of an apartment block in a Montreal neighborhood. Mélissa, Roxane, and Kevin have never had it easy. As their parents face their own struggles - with addiction, unemployment, and abuse - they must learn to fend for themselves. Though their lives converge at school, on the street, at the corner store, or when they can hear each other through their apartments' thin walls, they each feel deeply alone. Neighbourhood Watch tells their coming-of-age stories with a cinematic ease, moving between despair and the unalterable hope of childhood. With her characteristic poetic flair and generosity, Anaïs Barbeau-Lavalette, author of the acclaimed Suzanne, has painted, in brief strokes, an unforgettable and moving portrait of a fictional apartment block in Montreal. This translation of her 2010 debut novel is presented with an afterword interview with a woman who, as a child, was the inspiration behind the character of Roxane. 'This is prose to lose yourself in. Never complicated, it's gentle like a love song, comforting and enveloping like a black-and-white film, full of tones and textures. These sentences can destroy us. Not for their simplicity, but for the powerful beauty within the simplicity.' --Peter McCambridge, 'Best Translated Book Award: Why This Book Should Win, ' on Suzanne

Anaïs Barbeau-Lavalette heeft haar grootmoeder nooit gekend. Van haar leven wist ze maar weinig. Deze vrouw heette Suzanne. In 1948 stond ze naast Borduas, Gauvreau en Riopelle toen ze Refus Global ondertekenden. Samen met Barbeau stichtte ze een gezin, maar al snel verliet ze haar twee kinderen. Om het leven van deze zowel opstandige als opstandige vrouw te reconstrueren, heeft de auteur een privé-detective ingeschakeld. De ontdekkingen, groot en klein, lieten niet lang op zich wachten. Van een kindertijd met modder aan haar voeten, strijd tegen de kleine Engelsen, een verliefdheid op een directeur van geweten, een vlucht naar Montreal, de artistieke gekte van de Automatisten, dolle romances in Europa, tot strijd binnen de zwarte bewegingen van een woedend Amerika; ze was een pissenlitenplukker in Ontario, postbode in Gaspésie, schilder, dichter, geliefde, minnares, en een spook. De vrouw die vluchtte is het avontuur van een explosieve vrouw, een vulkaan, een evenwichtskunstenaar, die aan de rand van de geschiedenis bleef en vrij door de eeuw en zijn stormen trok. Voor de auteur is het ook een directe en ongezouten boodschap aan degene die haar moeder voor altijd verwondde.