Szymańska Maria Boeken

Autorki książki w sposób wielowymiarowy i interdyscyplinarny ukazują praktyczne zastosowanie badań etnograficznych w obszarze poznawczym, kształcącym i terapeutycznym. Prezentują rolę autoetnografii w kształceniu refleksyjnych praktyków oraz transformacji nauczycieli, którzy podjęli takie badania. Narzędzia zaprezentowane w pracy powinny być częściej wykorzystywane w procesie kształcenia studentów, co umożliwi pogłębione uczenie się i doskonalenie osobiste. Monografia jest rekomendowana jako lektura dla studentów, nauczycieli oraz badaczy eksplorujących różne dziedziny naukowe i zawodowe. Autorki omawiają znaczenie badań autoetnograficznych, które łączą praktyczne podejście z autorefleksją. Ta uniwersalna metoda pozwala na badanie zarówno podobnych, jak i różniących się grup kulturowych. Charakteryzuje się krytycyzmem, interdyscyplinarnością oraz refleksyjnym badaniem samego siebie. „Unaukowienie” subiektywności przekonań badacza, które mogą być włączone w metodę naukową, jest istotnym aspektem. Pokazanie, jak wyjść poza scjentystyczne rozumienie nauki bez utraty jej „istoty”, stanowi cenny wkład tej metody w badania przedstawione w recenzowanej książce.

Dr hab. Anna Walulik CSFN, prof. Akademii Ignatianum w Krakowie, bada zależności zachodzące w edukacji w kontekście andragogiczno-teologicznym. Skupia się na opisywaniu miejsca źródeł religijnych w szczególności Biblii w całożyciowym uczeniu się. W prowadzonych w duchu paradygmatu holistycznego badaniach wykazuje istnienie różnych możliwości stykania się obu wspomnianych wymiarów ludzkiego życia. Eksponuje w nich znaczenie wiedzy religijnej, która wnosi w życie człowieka wzmacnianie, korygowanie i uzupełnianie posiadanych sprawności oraz umożliwia nadawanie życiu nowej jakości. Wykazuje przy tym, że andragogika i religia wnoszą w życie człowieka wielorakie synergie. W prowadzonych badaniach s. Anna Walulik podkreśla, że analiza rzeczywistości uczenia się dorosłych (przynajmniej w Polsce) nie może pomijać kontekstów religijnych. Swoje obserwacje opiera na badaniach jakościowych, zwłaszcza badaniach biograficznych, których właściwością jest nie tyle wyjaśnianie rzeczywistości edukacyjnej, ile jej interpretowanie w świetle przeprowadzanych analiz narracyjnych. W badaniach korzysta z analizy proksemicznej. Wartość tej techniki upatruje w wertykalno-horyzontalnej optyce czasowej. Wykazuje, że korzystanie z niej dzięki hermeneutyce ściśle powiązanej z badaniami narracyjnymi umożliwia znajdowanie wspólnych dla andragogiki i teologii płaszczyzn badań naukowych.