Neokolonializm turystyczny to zjawisko łączące turystykę z kolonializmem, które Paweł Cywiński analizuje w kontekście teorii postkolonialnej oraz krytycznych teorii turystycznych. Autor przedstawia swoją definicję neokolonializmu turystycznego, która opisuje asymetryczne relacje między turystami a mieszkańcami, prowadzące do ich marginalizacji i zależności. W pierwszej części monografii Cywiński szczegółowo opisuje badania przeprowadzone w Indonezji, koncentrując się na czterech lokalizacjach: Mentawai, Borobudur, Tanah Lot oraz Prawirotaman. W drugiej części definiuje neokolonializm turystyczny i proponuje podział badań według kontekstów przestrzennego, społeczno-kulturowego oraz gospodarczego. Trzecia część to raport z badań, w którym opisuje różne przejawy neokolonializmu turystycznego, takie jak wykluczenie przestrzenne, zależność ekonomiczna oraz komercjalizacja kultury. Całość opiera się na kilku miesiącach badań terenowych oraz wywiadach, a także testowaniu różnych technik zbierania danych. W sumie opisano 15 przypadków, które ilustrują złożoność i różnorodność zjawiska neokolonializmu turystycznego w Indonezji.
