Alexandra Teague schrijft met een gevoeligheid die diep ingaat op de menselijke ervaring. Haar poëzie verkent de ingewikkelde verbanden tussen plaats, herinnering en identiteit. Door middel van rijke, suggestieve beelden en zorgvuldig geformuleerde taal nodigt Teague de lezers uit om de natuurlijke wereld en de weerslag ervan op onze innerlijke landschappen te overdenken. Haar werk wordt gekenmerkt door een diepgaand begrip van emoties en een voortdurende zoektocht naar betekenis in het alledaagse.
Explores cycles of family trauma and both the dangerous and recuperative powers of fantasy. Alexandra Teague attempts to understand and contextualize her ‘feral Victorian’ family in terms of trauma and mental health, but also with deep love and humour.