Het werk van Dunya Mikhail duikt in de diepgaande gevolgen van trauma en herinnering, met name in de context van oorlog en politieke onderdrukking. Haar poëzie wordt gekenmerkt door een krachtige persoonlijke stem die zich een weg baant door metaforen en symboliek. Ze onderzoekt vaak de scherpe contrasten tussen schoonheid en brutaliteit, hoop en wanhoop, en onthult zo de kwetsbaarheid van de menselijke conditie. Mikhail's schrijven biedt een aangrijpend getuigenis van veerkracht en overleving in het aangezicht van immense tegenspoed.
Ein ergreifender Roman erzählt von Helen, einer jesidischen Frau im Nordirak, deren Familie durch den IS auseinandergerissen wird. Während sie ihren verschwundenen Mann sucht, gerät sie selbst in Gefangenschaft. Trotz unsagbaren Leids und Herausforderungen kämpft sie um die Wiedervereinigung ihrer Familie.