Rozprawa Doktora Piotra Domerackiego, zatytułowana Horyzonty i perspektywy monoseologii, to interesująca i oryginalna propozycja intelektualna. Oryginalność tematyki, rozległość badań oraz dojrzałość refleksji autora są jej niewątpliwymi atutami. Samotność jest tematem aktualnym i złożonym, prowokującym do pytań o tożsamość oraz relacje z innymi. Analiza mechanizmów rozprzęgania więzi i ich konsekwencji ukazuje paradoksy myślenia o tym zagadnieniu. Domeracki podejmuje trud przedstawienia złożoności i napięć związanych z badaniem samotności, odnosząc liczne sukcesy. Jak zauważa dr hab. Helena Ciążela, każdy system wiedzy o samotności powinien być komplementarny, łącząc minimalistyczne i maksymalistyczne perspektywy. Kluczowym wyzwaniem w opisie samotności jest jej ograniczona komunikowalność na poziomie doznaniowym, co sprawia, że jest ona trudna do empatycznego współprzeżywania. Samotność często postrzegana jest przez pryzmat negatywnych cech, takich jak monadyczność czy outsiderstwo. Głównym celem monografii jest przedstawienie szerokiego spektrum problemowego oraz siatki pojęciowej filozofii samotności, a także popularyzacja wiedzy monoseologicznej.
