Paolo Giordano Boeken

Teresa verruilt iedere zomervakantie samen met haar vader hun woning in het drukke Turijn voor het huis van haar jeugd op het Italiaanse platteland. Het zijn saaie, bloedhete vakanties, totdat ze op een dag drie jongens bespiedt die naakt in het zwembad zwemmen: Nicola, Tommaso en de zonderlinge maar charismatische Bern. Ze zullen Teresa’s leven voor altijd tekenen. De drie halfbroers worden samen opgevoed door Nicola’s religieuze ouders en hebben een complexe en intieme band. Maar Teresa zal snel ontdekken dat niets is wat het lijkt en haar idyllische zomers, die ze steeds vaker met Bern doorbrengt, komen tot een abrupt einde. De jongens worden volwassen en hun vriendschap wordt tot het uiterste getest door hun tegenstrijdige visies op de wereld en hun conflicterende overtuigingen. De hemel verslinden omspant twintig jaar en vier levens. Het is een epische en intense roman over verbondenheid, liefde, familie en de eeuwige zoektocht naar zingeving.

Een aangrijpende geschiedenis over crises, zowel groot als klein, en de zoektocht naar een veilige plek om te schuilen. Paolo voelt dat zijn leven uit elkaar valt; zijn vrouw Lorenza stopt met de pogingen om zwanger te worden, terwijl hij blijft dromen van een eigen kind. Dit leidt tot een groeiende afstand tussen hen. Paolo verliest zichzelf in zijn werk en reist om de verloren zin van zijn leven te vinden. Als journalist verslaat hij een klimaatconferentie in Parijs, na schokkende terroristische aanslagen. Hij is obsessief bezig met het schrijven van een boek over de atoombom en de gevolgen ervan. Tijdens zijn zoektocht naar dromen reist hij door Europa en komt uiteindelijk in Japan terecht. Onderweg ontmoet hij verschillende mensen, ieder op zoek naar hun eigen veilige haven te midden van opkomende crises zoals klimaatverandering, pandemieën en oorlogen. Deze roman verkent de toekomst die we verlangen en vrezen, met de angst en verbazing over het verlies van controle als centrale thema's. Paolo Giordano weet deze gevoelens prachtig te verwoorden. In deze gevoelige, half-autobiografische roman herkennen we ons allemaal, want ieder van ons zoekt zijn eigen veilige plek - een Tasmania - waar het mogelijk is om te leven.

De zevenjarige Alice moet van haar vader elke dag tegen haar zin naar skiles. Op een mistige ochtend zondert zij zich af van haar skiklasje en besluit ze de afdaling alleen te maken, maar ze komt ten val en raakt voor de rest van haar leven verlamd aan een been. Mattia is de helft van een tweeling. Hij is hyperintelligent, zijn zusje Michela is zwakbegaafd. Als de tweeling wordt uitgenodigd voor een verjaardagspartijtje schaamt Mattia zich bij voorbaat voor het gedrag van Michela en hij besluit om haar op een bank in het park achter te laten met de opdracht dat ze daar op hem moet wachten. Als hij terugkomt is zijn zusje verdwenen en zij wordt nooit meer gevonden. Op de middelbare school kruisen de levens van Alice en Mattia elkaar en er ontstaat een merkwaardige vriendschap. Ze voelen zich vanaf de dag van hun ontmoeting verbonden, maar merken al snel hoe moeilijk het is om wezenlijk contact met elkaar te krijgen.

"De epidemie moedigt ons aan de wereldbevolking als één grote samenleving te zien en dwingt ons om in te zien dat individuele keuzes gevolgen hebben voor iedereen. De samenleving waar we ons nu mee bezig moeten houden, is de gehele mensheid."

Hun deelname aan de oorlog in Afghanistan werkt diep in op de leden van een regiment Italiaanse elitesoldaten.

Als Nora tijdens de laatste maanden van haar zwangerschap door medische complicaties aan bed gekluisterd raakt, nemen zij en haar man Signora A. in dienst om Nora te verzorgen en hen te helpen met het huishouden. Na de geboorte van hun zoontje blijft Signora A. als kinderjuf voor hen werken, maar ze is veel meer dan alleen een oppas of huishoudster. Ze vangt al hun onzekerheden op en wordt de bewaakster van hun relatie, het kompas dat het paar door windstilten en stormen loodst. Als Signora A. hun plotseling door een ziekte wordt afgenomen, vallen ze in een diep gat. 'Zij was de enige echte getuige geweest van de onderneming die we dag na dag volbrachten, de enige getuige van de band die er tussen ons was. Zonder haar blik voelden we ons in gevaar.' Maar Nora en haar man moeten nog ontdekken dat zij inmiddels net zo sterk zijn geworden als Signora A. In Het zwart en het zilver registreert Paolo Giordano op gevoelige wijze de schokken in het dagelijks leven van een jong gezin, de blijdschap en het verdriet, het onvermogen en het verlangen. Het is na De eenzaamheid van de priemgetallen en Het menselijk lichaam wederom een prachtig geschreven roman over liefde, verlies en eenzaamheid.

Tijdens de lange coronaperiode deed de Italiaanse schrijver Paolo Giordano wat schrijvers nu eenmaal doen: hij observeerde de situatie en probeerde een wereld te begrijpen die ineens vreemd en bedreigend was. Maar hij reageerde ook als academicus: hij probeerde de oorzaken en gevolgen te duiden, te luisteren naar de deskundigen en zijn eigen gedachten te ordenen. Zo vormde zich een uniek coronadagboek over een jaar van grote verandering en een reflectie op een unieke, onvergelijkbare periode in ons bestaan.Giordano brengt niet alleen een verhelderende terugblik op deze ingrijpende tijd, maar in Wat ik niet wil vergeten gaat hij op zoek naar een nieuwe balans tussen rede, emotie en verwachtingen. Want we zullen, wanneer de storm eindelijk is gaan liggen, op zoek moeten naar een nieuwe, toekomstbestendige manier van leven.

De zevenjarige Alice moet van haar vader elke dag tegen haar zin naar skiles. Op een mistige ochtend komt ze ten val en raakt voor de rest van haar leven verlamd aan een been. Mattia is de helft van een tweeling. Hij is hyperintelligent, zijn zusje Michela is zwakbegaafd. Als de tweeling wordt uitgenodigd voor een verjaardagspartijtje schaamt Mattia zich bij voorbaat voor het gedrag van Michela. Hij besluit om haar op een bank in het park achter te laten, maar als hij terugkomt is zijn zusje verdwenen. Ze wordt nooit meer gevonden. Op de middelbare school kruisen de levens van Alice en Mattia elkaar en er ontstaat een merkwaardige vriendschap. Ze voelen zich vanaf de dag van hun ontmoeting verbonden, maar merken al snel hoe moeilijk het is om wezenlijk contact met elkaar te krijgen.

“Diciamolo pure: mio marito e io non siamo di quelli che viaggiano per ‘espandere la mente’”. Proprio così, Ella e John sono due persone semplici. Nessuna vergogna a confessare che Disneyland, per loro, è una meta importante. Ci sono stati con i figli quando erano bambini. Ci vogliono tornare adesso che hanno ottant’anni, sono quasi bisnonni e sono pieni di acciacchi infernali. Hanno deciso di mollare la chemio, non drammatizzare sull’Alzheimer e regalarsi un grande viaggio: “Alla nostra età nessuno apprezza la leggerezza, proprio quando ce ne sarebbe più bisogno”. Attraversare l’America seguendo la storica Route 66: Illinois, Missouri, Oklahoma, Texas, New Mexico, California; una galoppata che sfiancherebbe chiunque. In barba a ogni cautela, a ogni divieto, decidono di fare del camper – un Leisure Seeker del 1978 – la propria casa ambulante. Lungo il percorso, ovviamente ne succedono di ogni. Più di una volta, i figli minacciano di farli braccare dalla polizia: “Dovremmo tornare a casa… perché? Più medicine? Più cure? Più dottori?” Un viaggio contromano il loro, fatto di cocktail vietati, hippie irriducibili, diapositive all’alba, malviventi messi in fuga e, perché no? anche un angolino di sesso. Un grande inno alla Strada: uno straordinario caleidoscopio in cui si mescolano ciò che si vede e ciò che accade; quello che è stato, quello che hanno amato, che ancora sognano...

La voce narrante di questa storia è un giovane professore universitario, un fisico, sposato da qualche anno con Nora, un'arredatrice d'interni e padre di un bambino, Emanuele. La storia parte con il racconto della difficile gravidanza di Nora per raccontare l'ingresso in questa giovane famiglia borghese della signora A., un'anziana governante. La signora A. resterà in famiglia anche dopo la nascita del bambino e per tutti gli anni della sua infanzia, partecipando come un testimone silenzioso eppure autorevole, al menage familiare