Philippe Ariès was een Franse historicus die zich richtte op het dagelijks leven, het gezin en de kindertijd. Zijn werk werd vooral bekend door de studie van de veranderende westerse houdingen ten opzichte van de dood. Hij onderzocht de kindertijd als een sociale constructie in plaats van een biologisch gegeven, waarmee hij de basis legde voor de serieuze studie van de geschiedenis van de kindertijd. Ariès onderzocht ook de sociale constructie van dood en sterven, waarmee hij een ander belangrijk onderzoeksveld in de geschiedenis vestigde.
A collection of poetry, prose and thoughts from poet and songwriter, Aries. From love lost to happiness found; from pain to joy and vice versa. The words of the unspoken and raw human emotions come to the fore. For those who have stood face to face with love and it has been terrifying or have hidden secrets behind closed doors. For those who find comfort in the hands of another, you will learn, page by page. As the universe takes its last breath, it looks at you with glittering eyes and smiles. You were worth the destruction.
Dziś nad śmiercią zapadło milczenie. Konstatacja tego faktu skłoniła
Philippe’a Ariesa (1914–1984) do napisania swego opus magnum. Aries, jeden z
najwybitniejszych historyków francuskich w XX wieku, autor m.in. słynnej
Historii dzieciństwa (Paris 1960; wyd. pol. Warszawa 2010), opisuje w swojej
monografii (1977) stosunek człowieka do śmierci w ciągu ostatniego
tysiąclecia. Wraz z rosnącą prywatyzacją i indywidualizacją ludzkiego życia
śmierć przestaje być czymś „wspólnym”, bliskim, z czym społeczeństwo obcuje w
zażyły sposób, i staje się sprawą osobistą. Współczesny człowiek odrzuca
samoistność zła, a wraz z tym ratunek przed nim w postaci „dobrej śmierci”.
Wiara w zło była niezbędna do oswojenia kresu życia, który teraz nabiera
„dzikiego” charakteru: jest przerażającą, irracjonalną wyrwą. Powrót śmierci
do „stanu dzikości” sprawia, że dzisiejszy człowiek usiłuje ją przemilczeć. Tę
ewolucję Aries wykazuje na podstawie fascynującego (jak zwykle w jego
książkach) materiału historycznego z poszczególnych epok. Śmierć, choć tak
dojmująca egzystencjalnie, stanowi w jego ujęciu pewien konstrukt społeczny.
Badanie jej losów pomogłoby może dzisiejszemu człowiekowi na nowo się z nią
„oswoić”.
