Lou souleu me fai cantá. Słońce śpiewać mi każe. Ta dewiza Mistrala rozjaśnia tajemnicę całej poetyckiej twórczości Południa. Krytyka uważa ten poemat za najbardziej dojrzały spośród dzieł Mistrala, zarówno pod względem formy, jak i rozległości poruszanych tematów, zawsze związanych z rzeką. Mnogość świetnie zarysowanych postaci: żeglarzy, ludzi rzeki, Wenecjanek, domniemanego następcy tronu holenderskiego, ślicznej dziewczyny z Malatra, kupców, żywe dialogi. Akcja toczy się około roku 1820. To kopalnia legend, obyczajów, opisów pejzaży; postaci historyczne sąsiadują z mitami, a opisy uczt i jarmarku przeplatają się z technicznymi opisami łodzi i zaprzęgów. Rzeka, zamieszkana przez nimfy, ptactwo, zwierzęta i ryby, płynie nieporuszona, pod zmiennym niebem, w słońcu, mgle, wietrze, ulewie, wśród powodzi i suszy. Mistral ukazuje Rodan jako ślad świata, miejsce spotkań zjawisk i zdarzeń przeszłych, teraźniejszych i przyszłych. Pozdrawia tych, którzy władali Rodanem, wymieniając Hannibala, Cezara, Karola Wielkiego, Napoleona i wielu innych. Przeciwstawia im dumnych prowansalskich pasterzy, którzy idą „z kosturem w ręku, grając na piszczałce”.
Mistral Frederi Boeken
Frédéric Mistral wijdde zich volledig aan het schrijven van poëzie in het Provençaals, een passie die tijdens zijn schooljaren werd aangewakkerd. Zijn ambitie was om het neo-Provençaals te vestigen als een literaire taal die zich hield aan vaste zuiverheidsnormen. Deze inspanning leidde ertoe dat hij vele jaren besteedde aan het samenstellen van een uitgebreid woordenboek van de Provençaalse taal, dat diende als basis voor het door hem mede-opgerichte literaire genootschap. Mistrals werk is zowel episch als lyrisch, diep geworteld in de Provence, en beïnvloedt niet alleen zijn taal maar ook de inhoud en de emotionele resonantie van zijn poëzie. De Provence zelf komt naar voren als de centrale held in al zijn verzen, waarbij zijn unieke taal, cultuur en landschap worden gevierd.
