Kazimierz Woźnicki (1878–1949) to postać niemal zapomniana, rzadko obecna w większych monografiach, a częściej w przyczynkarskich rozprawach. Jako osoba drugoplanowa, przez dziesięciolecia wykonywał mozolną pracę, której nie można określić jedynie jako „zbieractwo”. Uczestniczył w kluczowych wydarzeniach końca XIX wieku i pierwszej połowy XX wieku. Jego archiwum, przechowywane w Bibliotece Polskiej w Paryżu, jest dziś bardziej znane niż on sam, dzięki „około dwudziestu tysiącom listów, kart pocztowych i wizytówek”, które stanowią trzon jego spuścizny. Woźnicki był człowiekiem-instytucją, gromadzącym dokumenty, wycinki prasowe, dzieła sztuki i inne materiały przez całe życie. Ta mrówcza praca była istotą jego życia. Jego postać jako intelektualisty, poligloty, bibliotekarza, działacza politycznego, dziennikarza i tłumacza jest doskonale oddana w biogramie Arkadiusza Roszkowskiego, który zna Woźnickiego najlepiej. Katalog Archiwum Kazimierza Woźnickiego, zwłaszcza w korespondencji, dowodzi jego szerokich kontaktów w Polsce, Francji i innych krajach, co podkreśla wartość tej spuścizny dla badań nad historią Polski, Francji oraz stosunkami polsko-francuskimi.
Roszkowski Arkadiusz Boeken
